{...} πολεμόχαρη φυλή μου,ξεπουλάμε

( http://www.youtube.com/watch?v=029qzlEh1mE )

και περνάνε λέει τα χρονια και τελειώνει αυτή η λαίλαπα και διαβάζονται λέει τα ημερολόγια του καιρού/μπλογκς ως μαρτυρίες εποχής,να όπως κάτι λογοτεχνικά σοβαρά της κατοχής ας πούμε ή της δικτατορίας. και γυρίζει πίσω με τη μνήμη ο κόσμος κι οσοι δεν το έζησαν το μαθαίνουν,οχι απο το δικό μου βέβαια με τις ανοησίες μου μα απο τα σοβαρα μπλογκς,απο τα Χρονικά των Ημερών,πώς ήταν και τί έγινε και τί απελπισία ένιωθαν οι άνθρωποι. βλέπουν την έγνοια που έγινε να έχεις θέρμανση και να μπορείς να πας για τα βασικά στο σουπερμαρκετ,βλέπουν το χάλι έξω απο την πόρτα,την ανεργία,τα ξενοίκιαστα μαγαζιά,τους άστεγους,αυτους που αυτοκτονούν,αυτους που γυρίζουν στα χωριά ή φεύγουν εξωτερικό,αυτούς που αφήνουν τα μωρά τους σε ιδρύματα,αυτούς που περπατούν σαν ζόμπι και το βλέμμα είναι αλλού,τα διαβάζουν τελοσπάντων όλα και κουνάνε απλά το κεφάλι,ξέρεις.

βέβαια μέχρι τότε είμαστε κι εμείς,του σήμερα. που ψάχνουμε τρόπους να τη νικήσουμε την απόγνωση,να της ξεφύγουμε. θυμάμαι μικρή που διάβαζα παιδικά μυθιστορήματα για τον καιρό του πολέμου και πώς παρα την πείνα τον φόβο και όλα οι άνθρωποι ζούσαν ερωτεύονταν προχωρούσαν όσο και όπως μπορούσαν. και θαύμαζα κι έλεγα δες,ο άνθρωπος δε λυγίζει,βασανίζεται υποφέρει αλλά ξανα εκεί γιατί η ζωή είναι όμορφη και θα συνεχιστεί,σε πείσμα,για πείσμα. και βλέπω τώρα νέα παιδιά γύρω μου που όντως περνάνε καλά,λιγότερο αγχωμένοι,λιγότερο επηρεασμένοι,προστατευμένοι ακόμα όσο μπορούν απο την οικογένειά τους,που μπορούν κι ονειρεύονται ακόμα. εκεί κάπου βασίζω τις ελπίδες μου,δε μπορεί λέω,ας νιώθω εγώ την τόση απογοήτευση,ας είμαι εγώ χαμένη στα ζόρια και στις υποχρεώσεις μου,κάπου θα υπάρχει η λύση,κάπως θα έρθει η κάθαρση.

και,enfin,την αντίσταση την οφείλουμε,πέρα απο τον εαυτό μας,και στη Μαλβίνα. θυμάσαι. αν δεν μπορεί πια να τα πεί αυτή,είμαστε τόσοι. και θυμόμαστε όλοι. κι αν τα λαμόγια αυτού του κόσμου,κεμαλ,υπάρχουν πάντα,υπάρχουμε κι εμείς. και είμαστε περισσότεροι.

για να δούμε.