ελιές καλαμών lux

thanksgiving babe

2012-02-14T08:47:00.002+02:00

σα να σε βλέπω-λες πάει αυτή,μπέρδεψε τις αμερικανιές,άλλη γιορτή έχουν σήμερα κοριτσάκι,έλεος. τί μας λες. εγώ θενξγκιβινγκ είπα να κάνω κι άμα θες (ποιόν θα ρωτήσω??)

να,πολλή μουρμούρα αυτές τις μέρες,πολλή μαυρίλα,τα ξέρεις. κι εγώ να λέω δε μπορεί,υπάρχουν κι άλλα,δεν είμαι μόνο έτσι. υπάρχουν και οι Ευλογίες μου. κι ενα δευτερόλεπτο πήγα να σκεφτώ κι έπεσαν χείμαρρος μπροστά μου (φύγε,ακόμα προλαβαίνεις)

προσπαθούσα να ξυπνήσω το πρωί τον μικρό για το σχολείο και είμασταν ενα λεπτό ακόμα,ένα λεπτό ακόμα,και μετα σηκώθηκε κι έλεγε κάτι κουλά,τον αγκάλιασα και γελούσα γελούσα κι ας νύσταζα. κι η πριγκήπισσα να κοιμάται δίπλα με ροζ πυρετικά μαγουλάκια. γι'αυτά τίποτα δε θα πω άλλο γιατί μια μαμά μπορεί να πεί πολλάααα για τα παιδιά της και οι άλλοι να βαρεθούν τόοοοοσο απίστευτα πολύ

έπειτα είναι ο-ξέρεις-ποιός,ναι αυτός ο μυστήριος τύπος που βλεπόμαστε μόνο βράδυα και κοίτα να δεις,συνεχίζουμε να λείπουμε ο ένας στον αλλον χμμ η κατάστασή μας χρηζει παραπανω μελέτης

είναι η οικογένειά μου,και οι τεσσερεις τους, (α ρε μαμά δεν σου'χω πει ποτε για το μπλογκ μου),πάντα εκεί,σε ευκολα και δυσκολα(δεν πάω σχολείο σήμερα,οκ,θα μαθω ρωσικα,ναι,φευγω πατρα με το κτελ να τον δω,να προσεχεις,παντρευομαι,αμα το σκεφτηκες,ψηφιζω αυτο,αφου το θες,τραγουδαω ακου,θα σ'αντεξω,πάνε με εκεί με τ'αμάξι,έγινε,έχω νεύρα,σιωπώ)

είναι η φρουφρού που πλακωνόμαστε κάθε μέρα τα τελευταία,πόσο,26,27 χρόνια,πάλι θα πλακωθούμε που το ξέχασα,αλλά εκεί, duracell,σε γέλια και σε κλάματα

είναι αυτή η τρελοπαρέα των τελευταίων χρόνων,που μια πάει σε ντίσκο μια φτιάχνει cupcakes μια ταξιδεύει μια διοργανώνει συνέδρια ***λατρεμένοι μου είστε μια όαση*** α,και διοργανώνει τωρα ενα παρτυ λέει που μας τα έχουν μπερδεψει,τελικά θα πάμε ντυμένοι ή όχι δεν ξέρω

είναι και η ευλογία η άλλη που ήρθε απο μακριά όταν καθόλου δεν το περίμενα και όσο κάτσει ευχαριστώ θα λέω πάλι και πάλι

και οι φίλοι οι μπλόγκερζ οι-σκεφτόμαστε-το-ίδιο-λες-αυτα-που-δεν-μπορω-εγω που με έχουν σώσει άπειρες φορές κι έναν έναν τί ωφελεί να τους αναφέρω,αφου ξέρουν

κι είναι τα βιβλια μου οι μουσικες μου και το μπαλκόνι το καλοκαίρι,είναι λίγα αλλά είναι και πολλά,λεφτά είπαμε δεν έχω,και χώρα διαλυμένη έχω,αλλά πες μου εσύ τώρα σε μια ζυγαριά τί θα μετρούσε πιο πολύ (ναιιιι ξέρω,κι απ'αυτά να είχαμε,ε,να είχαμε,αμα δεν όμως,και τί)

και μόλις ξανάρθω πολυ πολυ σύντομα να σου κλαφτώ ξανα (τί έννοείς αν θα γίνει,είναι το μόνο σίγουρο μετά απο τη βλακεία που είναι απειρηγιατοσυμπανδενξερωκαιμπλαμπλαμπλα) δείξε μου αυτό το ποστ

καλημερα

Αμνησία

2012-02-07T13:21:00.001+02:00

Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω,
Δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
Κι όλα αυτά που θέλω ν'αγαπάω
δε μ'ανατριχιάζουν πια.

Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
κι έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
Τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει

Θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ,
Θα περιμένω...

Λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης
Με νανουρίζει μια στριμμένη μελωδία
Όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης
παθαίνουν αμνησία.

Δεν απορώ ούτε καταλαβαίνω
πώς συνεχίζω να υπάρχω μ'όλα αυτά
Θέλω να βγω από'δω μέσα κι όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά.

Γύρω μου το τζάμι έχει σπάσει
κι έχω μείνει με το βλέμμα καρφωμένο
Τι ήθελα να δω έχω ξεχάσει

Θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ,
Θα περιμένω...

Ζωή*

2012-01-14T11:15:00.004+02:00

θυμάμαι φοιτήτρια,νέα κι ερωτευμένη τρελά.

να βγαινουμε τα βράδυα στον Παπαγάλο να ακούμε τους φίλους να παίζουν τα τραγούδια που αγαπάμε. να τραγουδάμε. να βγαίνουμε στο δρόμο ξημερώματα Θεσσαλονίκη και όλα να είναι στίχος απο Ξύλινα Σπαθιά. μουσική μπύρες στην παραλία,όχι σε μαγαζιά οπωσδήποτε,αλλά καθισμένοι με την παρέα εκεί που άλλοι κάναν άλλες ώρες πως ψαρεύουν. και γέλια και συζητήσεις και η ζωή όλη μπροστά.

έτσι. αυτή η όμορφη ψευδαίσθηση. πως όλα είναι τα τέλεια να έρθουν και θα έρθουν γιατί απλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

και συνέχεια να περνάει ο καιρός και να μη φεύγει αυτό,πως αυτό που ζούμε δε μας φτάνει και θέλουμε κι άλλο περισσότερο και το καλύτερο. αλλά ξεχνάμε. ξεχνάμε πως ζωή είναι αυτό που ζούμε. τώρασήμερααυτήτηστιγμή.

τώρα λοιπόν όλα δεν είναι στίχοι αγαπημένοι.

αλλά είναι αυτό που έχουμε.

κρατάμε τον στίχο μέσα μας και προχωράμε.

*Κείμενο γραμμένο για το διαδικτυακό αφιέρωμα με θέμα "ζωή στη γη" και έμπνευση τον @moloch82

(κλικ,ως συνήθως,στον τίτλο)

{...} πολεμόχαρη φυλή μου,ξεπουλάμε

2012-01-10T08:32:00.006+02:00

( http://www.youtube.com/watch?v=029qzlEh1mE )

και περνάνε λέει τα χρονια και τελειώνει αυτή η λαίλαπα και διαβάζονται λέει τα ημερολόγια του καιρού/μπλογκς ως μαρτυρίες εποχής,να όπως κάτι λογοτεχνικά σοβαρά της κατοχής ας πούμε ή της δικτατορίας. και γυρίζει πίσω με τη μνήμη ο κόσμος κι οσοι δεν το έζησαν το μαθαίνουν,οχι απο το δικό μου βέβαια με τις ανοησίες μου μα απο τα σοβαρα μπλογκς,απο τα Χρονικά των Ημερών,πώς ήταν και τί έγινε και τί απελπισία ένιωθαν οι άνθρωποι. βλέπουν την έγνοια που έγινε να έχεις θέρμανση και να μπορείς να πας για τα βασικά στο σουπερμαρκετ,βλέπουν το χάλι έξω απο την πόρτα,την ανεργία,τα ξενοίκιαστα μαγαζιά,τους άστεγους,αυτους που αυτοκτονούν,αυτους που γυρίζουν στα χωριά ή φεύγουν εξωτερικό,αυτούς που αφήνουν τα μωρά τους σε ιδρύματα,αυτούς που περπατούν σαν ζόμπι και το βλέμμα είναι αλλού,τα διαβάζουν τελοσπάντων όλα και κουνάνε απλά το κεφάλι,ξέρεις.

βέβαια μέχρι τότε είμαστε κι εμείς,του σήμερα. που ψάχνουμε τρόπους να τη νικήσουμε την απόγνωση,να της ξεφύγουμε. θυμάμαι μικρή που διάβαζα παιδικά μυθιστορήματα για τον καιρό του πολέμου και πώς παρα την πείνα τον φόβο και όλα οι άνθρωποι ζούσαν ερωτεύονταν προχωρούσαν όσο και όπως μπορούσαν. και θαύμαζα κι έλεγα δες,ο άνθρωπος δε λυγίζει,βασανίζεται υποφέρει αλλά ξανα εκεί γιατί η ζωή είναι όμορφη και θα συνεχιστεί,σε πείσμα,για πείσμα. και βλέπω τώρα νέα παιδιά γύρω μου που όντως περνάνε καλά,λιγότερο αγχωμένοι,λιγότερο επηρεασμένοι,προστατευμένοι ακόμα όσο μπορούν απο την οικογένειά τους,που μπορούν κι ονειρεύονται ακόμα. εκεί κάπου βασίζω τις ελπίδες μου,δε μπορεί λέω,ας νιώθω εγώ την τόση απογοήτευση,ας είμαι εγώ χαμένη στα ζόρια και στις υποχρεώσεις μου,κάπου θα υπάρχει η λύση,κάπως θα έρθει η κάθαρση.

και,enfin,την αντίσταση την οφείλουμε,πέρα απο τον εαυτό μας,και στη Μαλβίνα. θυμάσαι. αν δεν μπορεί πια να τα πεί αυτή,είμαστε τόσοι. και θυμόμαστε όλοι. κι αν τα λαμόγια αυτού του κόσμου,κεμαλ,υπάρχουν πάντα,υπάρχουμε κι εμείς. και είμαστε περισσότεροι.

για να δούμε.

έλα ν'ακροβατήσουμε παρέα

2011-12-22T10:57:00.005+02:00

κάνε μια ανάρτηση,λέει. μα τί να πω. να,πες για περσι τον δεκέμβρη και φέτος. δεν έχω τίποτα να πω. δεν μπορει,πες ομοιοτητες,διαφορες. ε,διαφορές. μόνο διαφορές. τί είχα πέρσι? έναν αυχένα που πονούσε φρικτά θυμάμαι. αλλά έχε χάρη που ήταν το μόνο αρνητικό,έχε χάρη. τί άλλο είχα? μάλλον πολλά που δεν ήξερα. περισσότερα απο φέτος. σκέφτομαι σκέφτομαι. όχι,λάθος. φέτος έχω περισσότερα. όχι καλά,κακά. αχ σε μπερδεύω. δεν το θέλω,συγγνώμη. φέτος έχω λοιπόν περισσότερη ανασφάλεια,περισσότερο φόβο,περισσότερο άγχος. έχω περισσότερη απαισιοδοξία,περισσότερα θέματα. έλα,δεν μπορεί,θα'χεις και καλά. μα ναι. αλλιώς πως. τα καλά μου παραμένουν οι σταθερές μου. αλλά ώρες ώρες δεν παλεύεται η κατάσταση. ένα τεντωμένο σχοινί βλέπω. και ποτέ μου δε μου άρεσε να ακροβατώ. δες χαρά,τώρα το κάνω συνεχώς. κι αμα πεσεις? ε αμα πεσω έπεσα,τόσοι πέφτουν. θα ξανασηκωθείς? έλα πες,έτσι δε λένε όλοι,"κι άμα πέσω,θα ξανασηκωθώ". α δεν ξέρω. μη μου βάζεις να υπόσχομαι τα δύσκολα. άμα πέσω,θα το σκεφτώ. έτσι όπως θα'μαι κάτω και θα κοιτάω ανάσκελα τον ουρανό -ίσως με μάτια μεγάλα έκθαμβα παιδιού- χωρίς να μιλάω,χωρίς να ακούω,μόνο να αισθάνομαι,θα το σκεφτώ. κι ό,τι γουστάρω. ακούς εκεί που θα ξέρω απο πριν αμα ξανασηκωθώ. ρε αμα το'ξερα θ'άφηνα να πέσω και μια και δυο κι ογδοντα τρεις. όμως εγώ,θα το σκεφτώ. και το καλύτερο θα κερδίσει.

παιχνίδια

2011-11-28T09:19:00.019+02:00

Έλα να σου πώ κάτι ακόμα να γελάσεις. Έχει κάποια χρόνια,που εγώ και ο καλός μου παίζουμε τους γονείς. Καλά διαβάζεις. Παίζουμε τους γονείς. Εμείς,που μας ξέρεις όπως μας ξέρεις. Χωρίς γνώσεις,χωρίς προυπηρεσία,με θράσος ώρες ώρες (αυτό που δίνει η άγνοια προφανώς) κάνουμε τους μεγάλους. Δυο ανθρωπάκια βασίζονται σ'εμας. Ζητάνε απαντήσεις σ'αυτά που εμείς ψάχνουμε ακόμη. Καλούμαστε να καθησυχάζουμε όταν έχουμε παγώσει και οι ίδιοι απο το άγχος. Δεν ξέρουμε τίποτα,μόνο δυο λέξεις είναι ο οδηγός,Αγάπη και Ένστικτο. Είναι αρκετές? Πού να ξέρω. Δεν το έχω ξανακάνει. Θα δείξει.

Αγοράκι,συνεχίζουμε. Κι όπου βγει.

τριζόνια

2011-11-12T12:23:00.005+02:00

Κι ἐγὼ πονῶ κι᾿ ἐσεῖς πονεῖτε
μὰ δὲ φωνάζουμε καὶ μήτε
κἂν ψιθυρίζουμε, γιατί

ἡ μηχανὴ εἶναι βιαστικὴ
στὴ φρίκη καὶ στὴν καταφρόνια
στὸ θάνατο καὶ στὴ ζωή,

Τὸ σπίτι γέμισε τριζόνια.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/various.htm#

αυτά ο Σεφέρης το '42

δε θέλω τίποτα να σχολιάσω.

μόνο,να,κάποτε καθόμασταν και μιλούσαμε για ποίηση,θυμάσαι.

αυτό.

σκέψεις ορθογραφίας

2011-10-22T16:08:00.004+03:00

Ορθογραφία-λοξοδρομώ και κοιτάω κάτω απο τα θρανία,διάφορα ζευγάρια παπουτσιών,το καθένα σαν να φωνάζει τον κάτοχό του. Εδώ το φθαρμένο αθλητικό,εκεί το πιο τρέντι παπουτσάκι,πιο δίπλα το σταράκι (κλασικότατο),μέχρι και παπουτσάκι-μπαρέτα μπροστά μου.

Κουίζ,σκέφτομαι : βάλε τα παπούτσια απο τη μια και τις φατσούλες των παιδιών απο την άλλη και τράβα γραμμές κι ένωσε. Λάθος δε θα κάνεις,άμα ξέρεις παιδί χρόνια ξέρεις και το στυλ του κι όλα. Και πόσο εύκολα βουρκώνει και με τί γελάει. Μόνο δεν ξέρεις τί σκέφτεται όταν το βλέμμα του καρφώνεται αλλού.

Κοιτάω κάτω στα δικά μου μποτάκια-τί βλέπει ο άλλος απο μένα σ'αυτά? Θα ένωνε άραγε τη φάτσα μου μαζί τους? Και,το κυριότερο,ποιός ξέρει πόσο εύκολα βουρκώνω,με τί γελάω και τί σκέφτομαι όταν το βλέμμα μου καρφώνεται αλλού?

Είναι ξέρεις και που δε μου φεύγει απ'το μυαλό ο στίχος του Λειβαδίτη,"Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ'έκσταση το δειλινό,είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον"

τί χρώμα να'χει η αγάπη

2011-10-07T10:04:00.005+03:00

7.30 σήμερα το πρωί. Πετάγεται απο το κρεβάτι,"μαμά,"λέει,"όταν μεγαλώσω αν έχω πολλά λεφτά θα αγοράσω πολλά πολλά στρέμματα και θα βάλω μέσα και δημοτικό και γυμνάσιο και λύκειο και πανεπιστήμιο για να μη χρειάζεται τα παιδιά να αποχωρίζονται το σχολείο τους. Θα έχει και μεγάλη αυλή και πράγματα να κάνουν τα παιδιά. Μετά θα τους το χαρίσω αλλά θα βάλω όρο να μη βάζουν αύξηση στις τιμές στο κυλικείο"

Χαμογέλασα. Τί άλλο να κάνω. "Μπράβο αγάπη μου" του απάντησα,"έτσι να κάνεις. Θα πηγαίνεις και τη μαμά πού και πού στη Ρώμη?"

Φωτίστηκε το προσωπάκι "τί λες μαμά,θα σου αγοράσω ιδιωτικό αεροπλάνο και θα έχεις και πιλότο και θα σε πηγαίνει στις δέκα μεριές του κόσμου!!!"

...ακόμα ευτυχισμένη είμαι.

όσο κρατήσει η ζωή

2011-09-30T23:14:00.007+03:00

κοιτάζοντας σήμερα το γραμματοκιβώτιο και βλέποντας μέσα έναν ακόμα λογαριασμό,μου ήρθε ξαφνικά φλας μπακ η εποχή που περίμενα πώς και τί να έρθει ο ταχυδρόμος και να μου φέρει καλούδια-γράμματα απο φίλους

αγαπημένους,κάρτες απο μέρη περίεργα,

φάκελους με διάφορα γραμματόσημα και χίλια δυο μέσα. Και τη χαρά θυμήθηκα,την προσμονή.

και δες τί συμβαίνει σήμερα,τρέμεις μήπως έρθει για σένα ο ταχυδρόμος,γιατί ξέρεις οτι για καλό δε θα'ναι. μην πυροβολείτε τον ταχυδρόμο. αλλα πώς.

τελοσπάντων έτσι κάποτε αλλά έτσι τώρα,κι όπως λένε,όχι κατα πώς μάθεις,αλλά κατα πώς βρίσκεις. και βρίσκω βρίσκεις βρίσκει δύσκολα και ζόρικα.

ξέρεις κάτι όμως?

το ηλιοβασίλεμα.

αυτό που δεν παζαρέψαμε.

αυτό,θα κερδίσει. θα με θυμηθείς.

Ηρθες απόψε δυο λεπτά

2011-08-31T23:26:00.004+03:00

{μας υποχρέωσες/μας υποχρέωσες/μα δε μας είπες τελικά/πόσο μας χρέωσες}

τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι όλα κι αν τα δώσαμε

ακούς? ν'ακούς

καλοκαίρι

κάπως απλά

2011-08-14T21:30:00.004+03:00

είναι ένας παππούς,παππούς παππούς όμως,σε ένα μπαλκόνι λίγο πιο πέρα.

όλο το καλοκαίρι όταν βγαίνω έξω τον βλέπω σε μια καρεκλίτσα να διαβάζει. ναι. δεν αγναντεύει,δεν μιλάει με κανέναν,διαβάζει. συνέχεια. δεν ξέρω τίποτα άλλο γι'αυτόν.

σε μια άλλη περιοχή που πήγαινα μέχρι πριν ένα χρόνο για δουλειά,σε μια παλιά πολυκατοικία στον πρώτο όροφο,σε ένα μικροσκοπικό μπαλκονάκι,ήταν ένας παππούς και μια γιαγιά. περνούσα απο κάτω και πλάγια τους κοιτούσα. πάντα εκεί και μαζί. κάτι πότιζαν,κάτι έλεγαν. γύρω στα 80-85. μια μέρα χρειάστηκε να περιμένω για ταξί εκεί μπροστά,είδα λοιπόν δίπλα σε ένα κλουβί καναρινιού μια φωτογραφία τους στον τοίχο σε παλιό κάδρο ,ναι ναι,σαν ψεύτικο,αυτοι οι δυο σε ασπρομαυρη κιτρινισμένη φωτογραφία. αυτοι οι δυο νέοι,κάποτε,ποιος ξέρει πότε,κάποτε,πολυ πολυ παλιά.

και μια κυρία πάνω απο τα 80 αλλού,μια κυρία με ευγένεια άλλης εποχής,που έβγαινε πάντα απο το σπίτι της,και πιθανώς ακόμα το κάνει,ντυμένη όμορφα, με κραγιον και γόβα χαμηλή,μια θηλυκότητα τόσο γλυκιά. τόσο αξιοπρεπής και όχι κραυγαλέα για την ηλικία.

αλήθεια δεν ξέρω για ποιον λόγο τα γράφω αυτά. ίσως γιατί ο παππούς απέναντι μέχρι πριν λίγο που σκοτείνιασε διάβαζε ακόμα. ίσως γιατί αυτοί όλοι μου βγάζουν μια ηρεμία κι όχι μια απελπισία.

ίσως γιατί η ζωή είναι ωραία.

τα λερωμένα τ'άπλυτα

2011-07-29T16:53:00.003+03:00

την ώρα που άπλωνα ρούχα σκέφτηκα κάτι σοφό (έτσι μου'ρχονται εμένα,μη γελάς)-η ώρα που ανεξαρτητοποιείσαι είναι η ώρα που αρχίζεις να πλένεις μόνος σου τα ρούχα σου. oh yes.

Πήγα λίγο πίσω στον χρόνο και θυμήθηκα οτι πλυντήριο στο σπίτι που πρωτοέμεινα όταν έφυγα απο το πατρικό μου αγοράσαμε μετα απο κανα εξαμηνο-οχτάμηνο. Μεχρι τότε,τη δύσκολη δουλειά έκαναν οι μαμάδες,σακ βουαγιάζ πηγαινοέρχονταν,not a care in the world.

κι ήρθε η ώρα κι η στιγμή κι όχι μόνο ρούχα πλέναμε,αλλά το ζήτημα είναι οτι εμείς αποφασίζαμε το κάθε τί,πότε θα πληρωθούν οι λογαριασμοί,τί δώρο θα πάρουμε σε φίλους,αν θα κάνουμε αυτό ή εκείνο και σιγα σιγα απογαλακτιστήκαμε ,έτσι,μ'ενα πλυντήριο γι'αρχή ρε.

τρομάζω.

"Μεγαλώσαμε. Μονάχα όταν βρέχει βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας {..}" (Κ.Γώγου)

33 χρόνια λέει

2011-06-22T15:54:00.005+03:00

τυχαία στο φεισμπουκ διάβασα οτι πάνε λέει 33 χρόνια απο τον μεγάλο σεισμό της θεσσαλονίκης το'78. Το 20 ιουνίου δεν το ξεχνάω ποτέ,το θυμάται δηλαδή η μαμά μου,αλλά φέτος δεν ξέρω,μάλλον δεν μίλησα με τη μαμά μου προχθές,όχι μίλησα,αλλά ήμουν στο τρέξιμο κλασικά

λοιπόν απο τον σεισμό αυτό λίγα "θυμάμαι" μόνο,το χέρι του μπαμπά μου να ανοίγει την πόρτα του σπιτιού,κι εγώ στην αγκαλιά του,μια αίσθηση πανικού,και να πέφτουν να σπάζουν μπουκάλια με ποτά (ήταν στην κουζίνα στη γωνία ένα ράφι-μπαράκι,και καταλαβαίνεις,ένας θόρυβος μου έμεινε και μια εικόνα μόνο να πέφτουν να σπάνε γυαλιά)-2,5 χρονών εγώ τότε και πόσο λοιπόν να είμαι σίγουρη αν αυτό είναι ανάμνηση ανάμνηση ή απλά κάτι που τυπώθηκε στο μυαλό μου απο τις διηγήσεις των άλλων όλα τα μετέπειτα χρόνια

ξέρω έτσι οτι η μαμά μου λέει τηγάνιζε κεφτεδάκια κι εγώ έπαιζα με τον μπαμπά μου στο πάτωμα,κυλιόμασταν,καλοκαίρι και ζέστη κι ο μπαμπάς με το εσώρουχο,και γίνεται ο σεισμός κι η μαμά 6 μηνών έγκυος στην αδελφή μου να πανικοβάλλεται,"βάλε κάτι χριστιανέ μου να φύγουμε" ή κάπως έτσι το φαντάζομαι,κι ο μπαμπάς μου εμένα αγκαλιά και την έγκυο απο δίπλα και φύγαμεεεε και μετά μείναμε σε αντίσκηνο λέει πόσες μέρες,και εγκυμοσύνη και μικρό παιδί και ζέστη και ο φόβος μήπως κάτι ξαναγίνει,και η πολυκατοικία που έπεσε στην Ιπποδρομίου,και και και α και βέβαια ο μπαμπάς μου να πετιέται πότε πότε σπίτι να πάρει κάτι απαραίτητο,και σε μια τέτοια φορά τα κεφτεδάκια στο τηγάνι λέει είχαν βγάλει σκουλήκια

και τίποτα άλλο δεν έχω να θυμάμαι και δε θέλω να θυμάμαι,κι άμα θες μπορεί να 'ναι κι απο τότε που τους τρέμω τους σεισμούς και χειρότερο δεν έχω

φερτε μου ενα μαντολίνο

2011-06-14T19:09:00.004+03:00

Ελα να σου πώ μια ιστορία,όχι για μένα κουτό,για μένα μιλάω συνέχεια. Ομως όπως το'χεις ήδη καταλάβει ένα θέμα με τις ιστορίες γυναικών το είχα πάντα (βλέπε Κλυταιμνήστρα και Sylvia Plath ). Οχι πως έχω κάτι με τους άντρες,ω,τους άντρες τους αγαπάω πολύ,τρελά (ο άντρας μου ο γιος μου ο αδελφός μου ο μπαμπάς μου ο φίλος μου),τους άντρες τους κανακεύω και τους συγχωρώ πολλά. Μα πάντα υπάρχει αυτό το,ε,άντρας είναι,ξέρεις,αυτό το μη ζητάς πολλά,τόσα μπορεί,τόσα κάνει. Γούτσου γούτσου οι άντρες. Το ζουμί είναι αλλού,είναι γνωστό. Τραγικές ή όχι,οι ηρωίδες,είναι γυναίκες.

Ελα λοιπόν να ακούσεις για το Φρου Φρου -μη σε ξεγελάει,αρσενικός ήταν ο Φρου Φρου και με κόκκινα λατρεμένα μαλλιά,αλλά μια σχέση με το θέμα μας την έχει. Κάπου στο στυλ των μαλλιών ισως,πάντως κράτα το όνομα εσύ. Η Φρου Φρου μας λοιπόν γεννήθηκε σε μια χώρα που πήγαιναν πολλοί Ελληνες κάποτε για να δουλέψουν,εμεινε εκεί λίγο,κι έπειτα στάλθηκε πακετάκι στη γιαγιά στο χωριό. Ο άνθρωπος λέει είναι προσαρμοστικό όν -μια χαρά λοιπόν τα περνούσε με τους παππούδες,κι αν ήταν οι γονείς μακρυά,τί μπορούσε να κάνει? Ελα που κάποτε γύρισαν οι γονείς στη χώρα τους,και πήραν τη Φρου Φρου κοντα τους,υποχρεωνοντας την να αφήσει πίσω της ό,τι μέχρι τότε γνώριζε. Μα ήταν για καλό σκοπό,θα ήταν όλοι μαζί. Ολα στη ζωή ξεκινάνε με έναν καλό σκοπό,n'est-ce pas?

Ελα που όταν λέει ο άνθρωπος κάνει σχέδια κάποιος ψηλά γελάει,κι έγινε έτσι κι έφυγε στα αστέρια στον Θεούλη που λένε στα μικρά παιδιά ο ένας απο τους δυο γονείς,εκείνος που η Φρου Φρου είχε τη μεγαλύτερη αδυναμία. Και κάθεται πάντα σ'αυτές τις περιπτώσεις (κι αν όχι πάντα εμείς θα σταθούμε σ'αυτή που ξέρουμε) οι σχέσεις σ'αυτούς που μένουν να'ναι κάπως και να΄ρχεται και η εφηβεία που θέλει μια συμπεριφορά αλλιώτικη κι αν δε τη βρει σε πήρε και σε σήκωσε..

Χρόνια περίεργα πιεστικά που τόσο μα τόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι,με λίγη εξυπνάδα,με λίγη καλή θέληση. Δεν ήταν όμως. Κι έτσι για κάποιο διάστημα πάλι στο καταφύγιο,στο χωριό,στη γιαγιά,πάλι αφήνοντας πίσω πρόσωπα και καταστάσεις. Κι έπειτα ξανα στην πόλη,γιατι έτσι έπρεπε,γιατι η δουλειά,γιατι οι σπουδές,γιατί μετά ο έρωτας. Ερωτας που μεταφράστηκε και με απογόνους στο αψε σβήσε,ταχύτητα που τα μάλα φόβησε τη γράφουσα,αλλά ποιός ξέρει το σωστό και ποιός μπορεί να λέει για τον άλλο.

Τρέξιμο μετά και προφανώς δουλειά και άγχος για επιβίωση όχι μόνο οικονομικά και πρακτικά αλλά κυρίως ψυχολογικά-γιατί αν δεν είσαι ήρεμος μέσα σου δεν είσαι ήρεμος πουθενά. Και τα μέσα του Φρου Φρου να πάνε και να έρχονται και ησυχία να μη βρίσκουν. Κι αν το πιστεύεις,διάβασμα ξανα,αλλαγή εντελώς στο γνωστικό αντικείμενο,και πάθος και πείσμα και να άλλες σπουδές,παράλληλες με τη δουλειά και την οικογένεια,παράλληλες με τα διλλήματα τις αμφιβολίες τις απογοητεύσεις τους φόβους. Σπουδές που έφεραν χαμόγελο -κι αυτό νομίζω είναι κάτι που λέει και το τραγούδι.

Μη βλέπεις που στα γράφω έτσι λα λα και αποστασιοποιημένα. Πάνω απο 25 χρόνια με τη Φρου Φρου και τα έζησα καλά όλα και τίποτα δεν ξεχνάω. Κι η μνήμη μου,ρώτα όποιον θέλεις,παίρνει βραβεία. Αλλά μελό δεν θέλω να το κάνω. Μόνο να πώ,πως αν αγωνίζεσαι,θα πάρεις. Θέλει και Τύχη,δε λέω,και η Θεά αυτή δεν ήταν πάντα γενναιόδωρη. Αλλά,πώς λέει το άλλο? Και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω.

Αυτά.

στον κίτρινο αέρα

2011-05-18T23:32:00.007+03:00

[ναι,κάνε και πάλι κλικ στον τίτλο]

ανεβαίνω που λες στην κουκέτα να αλλάξω σεντόνια και κάθε,μα κάθε φορά που είμαι εκεί,αγγίζω τοίχο και νομίζω θα ακούσω ομιλίες απο πίσω,ήχους γνώριμους,φωνές καμιά φορά,τηλεόραση δυνατά και τέτοια.

αλλά δεν ακούω τίποτα-βλέπεις κενό απο εκεί,δεν υπάρχει άλλο διαμέρισμα στον όροφο,έξω απο τον τοίχο,αέρας,τίποτα.

σ'αυτό το σπίτι.

γιατί στο άλλο,απο την άλλη μεριά του τοίχου,σ'εκείνη την άλλη την κουκέτα,υπήρχε. Υπήρχε μια γειτόνισσα που τη φώναζα νουνά,χωρίς να μ'έχει βαφτίσει. Ηταν αυτή που όποτε ένιωθα μόνη ή να φοβάμαι,μικρή,χτυπούσα την πόρτα της τη διπλανή και μου άνοιγε. Ηταν αυτή που μαζί της πρωτοέφαγα κέτσαπ. Ηταν αυτή που για χάρη της ήθελα να βγάλουμε το χώρισμα απο το μπαλκόνι και να είναι ένας,κοινός,ο χώρος. Ηταν αυτή που με είδε να ανοίγω το κεφάλι μου πέφτοντας με φόρα στο καλοριφέρ απο μωρουδίστικη απροσεξία ορμώντας να αγκαλιάσω τη μεγάλη της κόρη,αυτή που είδε τα συντριβάνια το αίμα. Ηταν αυτή,που,πολλά.

ήταν αυτή,κι ο αντρας της και τα παιδια της. Ο αντρας της που μου έδωσε μια παλιά μέθοδο γερμανικών κάποτε κι ετσι άρχισα να μαθαίνω τη γλώσσα,"Fritz war in Wien" άρχιζε θυμάμαι. Ηταν αυτός που με πήγε νύχτα στο εξοχικό τους επειδή έτσι ήθελα και σ'όλη τη διαδρομή δεν του έδωσα ούτε ένα απο τα αχλάδια που είχα μαζί μου. Ηταν αυτός που με έφερε αμέσως πίσω όταν μου έλειψαν,αμέσως,κατευθείαν,οι δικοί μου,κι έλεγα "ποναει η κοιλια μου".

ηταν η μικρότερη κόρη τους που άκουγε την πρώτη ρέγγε που άκουσα στη ζωή μου,που μου χάρισε βιβλίο της φαλάτσι,που είχε γραμμένα στιχάκια των ειτιζ στα βιβλία της. Ηταν αυτή που μου έδωσε να κάνω για την εταιρεία που δούλευε τις πρώτες μεταφράσεις που πληρώθηκα.

ήταν ένας κόσμος άλλος,και ήταν κι εγώ μαζί,ήμουν κι εγώ μαζί,ήταν όλα και ήταν τίποτα και ανάθεμα αν ξανανέβω γρήγορα στην κουκέτα γιατί τα δάκρυα είχαν καιρό να έρθουν και είχα ξεσυνηθίσει.

just walk away

2011-05-12T11:12:00.000+03:00

πηγαίνοντας στο σχολείο πρωί πρωί,μου λέει ο Α. μες στο μπουφάν του Μάη μήνα "αλλάξανε οι εποχές"

"αλλάξανε οι άνθρωποι" του απαντάω

"τί εννοείς??"

πού να σου εξηγώ..

you spin me round

2011-04-27T14:47:00.001+03:00

[κλικ στον τίτλο]

όλα είναι δρόμος*c'est une romance d'aujourd'hui/un cadeau de la providence*απόψε λέω να μην κοιμηθούμε*dance me through the panic till I'm gathered safely in*θα σ'αγαπώ/θα ζώ μες στο τραγούδι*io lavoro e penso a te/torno a casa e penso a te*What I've felt/what I've known*να κοιμηθώ στο πάτωμα/να κλείσω και τα μάτια*θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει*turn me on*μοιάζει ο παράδεισος με δρόμο που σ'εσένα φτάνει*αφου σου το'πα/πως της αγάπης η ντόπα είν'η πρώτη*time slips by like grains of sand/just put your future in my hands*I'll be your dream I'll be your wish I'll be your fantasy*αχ και να'ξερες*cuore matto/matto da legare*come as you are*Because you're mine/I walk the line*it's such a perfect day/I'm glad I spent it with you*baby,we'll be fine*μόνοι σ'εναν άγνωστο νεκρό πλανήτη*για έναν έρωτα να πείς εγώ θα ζω με δανεικά*σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες*πάλι μέθυσα/πάλι έγραψα/χίλιες φορές το όνομά σου*μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε*I'll be your ether/you'll breathe me in*Whenever I'm alone with you/you make me feel like I am free again*εγω θα σ'αγαπώ και μη σε νοιάζει*έπεσε έρωτας*και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως*

του φθινοπώρου τα φιλιά

κι αν κάνω άτακτη ζωή

2011-03-30T10:46:00.004+03:00

έχει δυο τρεις μέρες που σκέφτομαι την Κλυταιμνήστρα.

…..Κείται νεκρός ο Αγαμέμνων (τώρα), αυτός που με κατέστρεψε, (αυτός) που γλύκαινε τις Χρησηίδες εμπρος στην Τροία, …..και τριβόταν μαζί τους στο κατάστρωμα των πλοίων

σύμβολο λέει μητριαρχικό.

η σκέψη μου τριγύριζε αρχικά στον Αχιλλέα. Αν,σκεφτόμουν,αν. Αν τότε στον θυμό του επάνω είχε σκοτώσει τον θλιβερό τον Αγαμέμνονα. Αν δεν είχε δεχτεί να δώσει τη Βρισηίδα. Αν αντι να θυμώσει και να μη μάχεται,έπαιρνε και γλυκά το μαχαίρι του έμπηγε κι έβλεπε το αίμα του αρχηγού να κυλάει,μέχρι. Αν.

Δεν νομίζω –όμως- πως τον βρήκε ανάξιος θάνατος./ Αυτός δεν έφερε στο σπίτι τη δόλια συμφορά; /Στο βλαστάρι μου που είχα από αυτόν, δηλ. στην πολύκλαυστη Ιφιγένεια, δεν φέρθηκε άδοξα;

Αλλά δεν το έκανε ο Αχιλλέας.Κι άφησε το δράμα να συνεχιστεί. Γιατί δε φτάνει που ο Αγαμέμνονας ανέβηκε στο θρόνο λόγω του γάμου του με την Κλυταιμνήστρα,δε φτάνει που για να γίνει αυτό δολοφόνησε τον σύζυγό της, τολμάει και θυσιάζει για το κύρος του την Ιφιγένεια,την κόρη αυτής της βασίλισσας. Ποιός θα το συγχωρούσε αυτό? Κι επιτέλους,δεν ήταν όποια κι όποια. Δυναμική,γεννημένη για ηγεμόνας,η κόρη του Τυνδάρεω,γυναίκα που εγκαταλείπεται μέσα στ'αλλα για έναν πόλεμο,για ένα πουκαμισο αδειανό,για μιαν Ελένη

Είναι φρικτό να μένει έρημη στο σπίτι μια γυναίκα χωρίς άνδρα

Μένει μόνη λοιπόν και δεν αργεί να γίνει ζευγάρι με τον Αίγισθο. Ξάδελφος της βέβαια αλλά ξέρουμε πόσο κολλούσαν οι αρχαίοι σ'αυτά. Τί να της προσάψουμε? Δέκα χρόνια ήταν αυτά. Περνάνε? Για ρώτα και την Πηνελόπη. (αχ Πηνελόπη. αχ. εσύ είσαι για άλλη ανάρτηση). Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια. Και γυρνάει ο Αγαμέμνονας νικητής στο σπίτι. Μονος? Φυσικά όχι. Εχει παρέα την Κασσάνδρα,τη μάγισσα τη μάντισσα,αυτή που βίασε ο Νεοπτόλεμος στο θεό της Αθηνάς,την περήφανη πριγκήπισσα της Τροίας. Την έχει μαζί του,τρόπαιο,και έγκυο. (απο ποιόν,δεν θα ρωτήσετε εμένα. αχ Κασσάνδρα. Φτωχή ηρωίδα. Σε όλα δίκιο είχες)

το παλάτι αποπνέει αιμοσταγή φόνο

του το είπε η Κασσάνδρα,οτι τον περιμένει ο θάνατος στο σπίτι. Αλαζονικός αυτός όσο δεν παίρνει,δεν την πίστεψε. Απόλλωνα..

Εσύ πόσο θα άντεχες? Η Κλυταιμνήστρα δεν το σκέφτηκε και πολύ. Γύρισε ο μεσιέ μετά που θυσίασε την κόρη μου,μετά που μου φόρεσε όσο κέρατο μπορούσε,μετά απο τόσα χρόνια γύρισε λοιπόν για να μου πάρει παλι ΚΑΙ τον θρόνο? όχι καλέ μου,όχι. Μαχαίρι και γρήγορα. Θέλεις να βοηθήσεις Αίγισθε? Γιατί κι αν όχι,εγώ πάλι θα το κάνω. Μαχαίρι,όχι φλώρικα πράματα.Πού είναι ο άπιστος? Ορμάω. Να. Τέλειωσα κιόλας. Δικαιοσύνη.

Εδώ όμως μπαίνει στη μέση δυστυχώς ο Ορέστης. Που κάποια στιγμή,χρόνια μετά,σκοτώνει τη μάνα του. Και τον κυνηγούν τον έρημο οι Ερινύες,γιατί βαρύ να σκοτώνεις τη μάνα σου. Πολύ βαρύ. Και η αδελφή του,η Ηλέκτρα,αυτή που τον οδήγησε στη μητροκτονία,για να εκδικηθεί για τον πατέρα που λάτρευε.

ήρθες,φωνούλα??..

Ορέστης και Ηλέκτρα,δυστυχισμένοι,απόγονοι καταραμένης γενιάς,αν και αρχοντικής.Αδέλφια που αγαπιούνται,δεμένα στον πόνο. Οι αμαρτίες γονέων που παιδεύουν τα τέκνα. Κάποτε βέβαια o Απόλλωνας και η Αθηνά τους χαρίζουν τη γαλήνη. Αμην.

Για πες όμως τώρα,είχα άδικο στην αρχή? Που αν ο Αχιλλέας μας είχε κάνει όλους τη χάρη και τον είχε σκοτώσει τότε στην Τροία,θα γλυτωναν τόσοι?

Ας είναι. Ολα λέει γίνονται για έναν σκοπό. Οι θνητοί δεν μπορούμε να τα ξέρουμε όλα.

Οπως δεν μπορούμε να ξέρουμε για ποιό λόγο μου ήρθε αυτός ο τίτλος σε μια τέτοια ανάρτηση. Κλυταιμνήστρα και Ρίτα. Ας είναι και πάλι. Ριτάρα,όταν σε πέντε χρόνια είμαι σαν δύο εικοσάρες,θα σε ξαναθυμηθώ και θα σε ξανατιμήσω.

τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά

2011-03-13T15:51:00.006+02:00

που λες η μαμά μου δούλευε πάντα αν και με τρία παιδιά,οπότε λιγοστές οι μέρες που την είχαμε σπίτι για μας,κι αυτές γεμάτες με δουλειές φυσικά,ό,τι δεν γινόταν τις άλλες μέρες έπρεπε να γίνει τότε και τα λοιπά. έλειπε αυτό το πίνω καφέ με τις γειτόνισσες,μαθαινω τα κουτσομπολιά και τα συναφή. έξω κι εγώ απο το παιχνίδι αυτό,τίποτα δεν ήξερα,το άσχετο της παρέας,περνούσε κάποιος κάτω,μου έλεγε το παιδί της αρχικουτσομπόλας,τον βλέπεις αυτόν? έτσι κι έτσι. ααα θάυμαζα εγώ,ιδέα δεν είχα. μετά απο λίγο,α,αυτή,που κάνει αυτό κι αυτό. μμ εγώ. {πες μου να μαθαίνω. ακόμα έτσι είμαι. άμα δεν το'χει η κούτρα σου λέει...}

όμως τα ευλογημένα σχολεία της εποχής δούλευαν με βάρδιες μια πρωι μια απόγευμα,οπότε υπήρχαν αυτές οι ελάχιστες φορές που,όταν η μαμά για κάποιο μυστήριο ακόμα λόγο (για να μη νοιώθει κι αυτή άραγε απομονωμενη??) και στις σπάνιες μέρες μη δουλειάς,πήγαινε για καφέ σε μια απο τις τρεις γειτόνισσες που είχαμε,μπορούσα να "κολλησω" κι εγώ μαζί της. χαρά σου λέω. ετοιμαζόμουν λες και θα πήγαινα ποιος ξέρει που,και καθόμουν ήσυχα κοντά στη μαμά (μη λένε κιόλας οτι ενοχλώ,εγώ,ποτέ). το καλό κοριτσάκι λοιπόν,άκουγα τα πάντα. δε σχολίαζα. όταν ήταν κάτι πιο περίεργο,το ένοιωθα στον αέρα,μπορεί να μην έλεγαν πολλά μπροστά μου,αλλά ξέρεις πώς είναι τα παιδιά,δουλεύει το μυαλουδάκι και δουλεύει γρήγορα με περίεργες στροφές.

δυστυχώς υπήρχαν και οι φορές που έπρεπε να μας ανταποδώσουν την επίσκεψη,δυστυχώς γιατί τότε έπιανε μια μανία τη μαμά μου,πώς είναι έτσι το σπίτι θεέ μου γρήγορα γρήγορα γρήγορααααα (γιατί βέβαια συνέχεια το σπίτι μας βομβαρδισμένο ήτανε,με τη μαμα κυρίως στη δουλειά κι εμας τα τρία πουλάκια όχι να καθόμαστε αλλά να αρμενίζουμε) και να μη μας πιάσει στο στόμα της η γειτόνισσα (η μία βασικά,οι άλλες δυο ήταν "δικες μας",μια χαρα,αλλα η μια,αν και καλή,έπεφτε το μάτι της παντου γρουμφ) και ποιός άκουγε μετά τη μαμά...που όλο το δίκιο του κόσμου είχε σαφώς,αλλά πού να τό 'βρει η έρμη. όρεξη εμείς να συμμαζεύουμε,και να είχαμε,εξαντλούνταν γρήγορα.

κοιτώντας πίσω λέω,τί προβλήματα είχαμε τότε δες. τίποτα δηλαδή. μετακόμισε πρώτα η πρώτη γειτόνισσα (κι εμεις το δάκρυ κορόμηλο γιατί είμασταν κολλητές με την κόρη της),έπειτα η δεύτερη (εδώ κορόμηλο δεν είχε) και,πολυ αργότερα,εμείς,σε καταστάσεις που ούτε να θυμάμαι δε θέλω. σαν να ήταν νόμος λίγο αργότερα έφυγε και η γειτόνισσα η τελευταία (απο τον "κυκλο" μας,γιατι κατα τα αλλα 15 διαμερισματα ειχε η πολυκατοικια,μη βλεπεις που σου μιλάω μόνο για τα 4 απο αυτα) κι εκλεισε η δουλειά. τώρα μόνο στα δύσκολά μου όνειρα βλέπω το σπίτι εκείνο,κι αν περάσω ποτέ απο εκεί με το αυτοκίνητο,τα πρώτα χρόνια πατούσα το γκάζι να εξαφανιστώ όσο πιο γρηγορα γίνεται,τωρα πια (μ'αυτον τον χρονο τον ψευτογιατρο τον τσαρλατανο) μονο λιγο καπως σαν να σφιγγεται η καρδιά. και δε βαριεσαι ξαναλεω αμα παει το μάτι να θολώσει.

βήχω βήχεις βήχει

2011-02-24T23:52:00.002+02:00

είναι εντωμεταξύ πάνω απο 20 μέρες τώρα που δεν είμαι καλά,όλος ο φλεβάρης σχεδόν με συνάχι και μπούκωμα,βήχα τις τελευταίες μέρες,εξαιρετικά. βήχω και νομίζω θα διαλυθώ. μοναξιά όχι,δεν αισθάνομαι,γύρω μου οι περισσότεροι στα ίδια είναι,αγαπημένα χαρτομάντηλα και τα λοιπά.

ναι αλλά σε λίγο μπαίνει μάρτης. απο μάρτη καλοκαίρι λένε.

σήμερα τσικνοπέμπτη (ιζ ιτ τζαστ μι ή είναι όντως φρίκη η λέξη??) τα παιδιά μπορούσαν να έρθουν ντυμένα αν ήθελαν -ναι,οκ,ντυμένα έρχονται κάθε μέρα,αλλά καταλαβαίνεις τί εννοώ- οπότε είχαμε κάμποσα σκριμ στον χώρο,κατι καουμπόιδες (τεντυμποηδες πάλι όχι),πειρατίνες σε αφθονία,οι πριγκήπισσες μας ψιλολιγόστεψαν φέτος (κρίση ο θεσμός κρίση),ε είχαμε τον κλασικό ζορό,έναν λοκατζή,κι είχαμε κι έναν με ενα πουκάμισο κάπως,οπότε "τί ντύθηκες εσύ?" "μάικλ τζάκσον" η απάντηση

ευφάνταστο δε λέω

ξέρεις είναι ένα παράλληλο σύμπαν όλο αυτό

α,και για να μην ανησυχείς,τον πλήρωσα τον λογαριασμό της δεη.

ο-μάμυ γιατί χανόμαστε

2011-02-10T23:44:00.003+02:00

φοβάμαι οτι θα καταπιώ την τύπου ο-μάμυ καραμέλα που έχω στο στόμα

απο μικρή δηλαδή,αν και τις λάτρευα αυτές τις καραμέλες,έναν φόβο τον είχα

(και φαντάσου τώρα όντως να πάω απο ο-μάμυ..ε ρε γλέντια. ο πιο άδοξος θάνατος. να γελάν οι φίλοι)

κόκκινη είναι,και σαν ξυνούτσικο κεράσι. κρατάει παρέα πολλή ώρα,και η γεύση μέχρι τέλους,εκεί. όχι σαν κάτι άλλες δήθεν εμπειρίες που ήρθαν,έφυγαν,χαμπάρι δεν πήρες. γεύση τελεσίγραφο.

πες μου τώρα εσύ,γιατί μετά απο δυο μήνες έρχομαι και μιλάω για ο-μαμυ.

γιατί είμαι αλλού ρε. άλλες μέρες τον συντρίβω τον κόσμο κι άλλες με διαλύει,αλλά σαν να πετάω ρε συ. σαν σε άλλον να συμβαίνουν τα γκριζόμαυρα,και μόνη μου πολλαπλασιάζω τα κόκκινα. να,σαν αυτά τα χημικά ξινούτσικα κεράσια. και γελάω,πέφτω κάτω και γελάω γελάω και σαν ηλίθια θα μοιάζω αλλά ούτε που με νοιάζει.

ήρθες που λες προχθες η δεη,μαζι με άλλους δυο τρεις λογαριασμούς. ανοίγω βλέπω το ποσό σε όλους,βάζω στη στοίβα αριστερά τους λογαριασμούς,δεξιά τους φακελους και τα άχρηστα διαφημιστικά,και χρααατς σκίζω μια τα σκουπίδια,χρααατς αλλη μια,και λίγο πριν την τρίτη *νιώθω* κάτι-ναι,φυσικά. εσκισα τον λογαριασμό της δεη. δηλαδή,εντάξει,τον μισώ. αλλά να τον σκίσω δεν μου'χε ξανατύχει. σκέφτομαι τώρα τη στιγμή που θα πάω να πληρώσω. θα πληρώσω. με πολύ ρεζίλι στον υπάλληλο μόλις του δώσω τον υπεροχα σχισμένο λογαριασμό. θα πω οτι μου θολωσε το μυαλό. θα πω οτι το εφαγε ο σκύλος που δεν έχω.

πήγα στην τράπεζα κοντά στο σπίτι μου την προηγούμενη εβδομάδα,για δυο διαφορετικές δουλειές,και μια που πήγα πήρα κι ένα βιβλιάριο που περίμενα να γίνει μια επιστροφη χρημάτων ποσού γελοίου,αλλά μια ενημέρωση είπα να την κάνω αφού πάω. τελειώνω λοιπόν με τις άλλες δουλειές και δίνω με χάρη στον,γνωστό μου,υπάλληλο,λέγοντας "και μια ενημέρωση εδώ"-με κοιτάει,χαμογελάει και δείχνοντας μου κάπου έξω απο το κατάστημα,μου λέει "δίπλα". το θεματάκι της υπόθεσης είναι οτι άργησα ακόμα κάποια δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσω οτι του έχω δώσει καραάσχετο βιβλιάριο απο καραάσχετη τράπεζα που τυχαίνει να βρίσκεται ακριβώς απέναντι.

συμπέρασμα ηθικόν? δεν ξέρω.

αλλά γουστάρω τρελά.

-κι αν μπορώ,ας κάνω κι αλλιώς.

Κλισέ κι άλλα ωραία

2010-12-16T06:42:00.002+02:00

Χιόνισε!

...και είδαμε μια άσπρη μέρα,χι χι,κλισε ξεκλισε θέλω να το πώ,δεν αντέχω,με τραβάει σαν μαγνήτης και είναι ηλίθιο. Σηκώθηκα έξι παρα και είδα όλο το μπαλκόνι γεμάτο χιόνι και τη στέγη μιας μονοκατοικίας δίπλα λευκή,όμορφη,και χάρηκα. Τί χάρηκες θα μου πείς? Ξέρω'γω,χάρηκα. Πόσα μας κάνουν να χαιρόμαστε έτσι αναίτια?

Και μου'ρθαν κάτι άσχετα στο νου,συνειρμικά ίσως,έδινα ΑΣΕΠ και χιόνιζε ή μάλλον έριχνε κάτι σαν χιονακι φρίκη που μόλις έπεφτε έλιωνε και σχημάτιζε την πιο απίστευτη λασπουριά,και είχε και ψόφο και έδινα κάπου στου διαόλου τη μάνα που αν δεν με πήγαινε ο καλός μου σιγά μην το έβρισκα για να δωσω ΑΣΕΠ (μικρό το κακό θα μου πείς,ε ναι,τωρα πια το ξέρω),τελοσπάντων ήταν σε ένα σχολείο που δεν είχε βέβαια θέρμανση,πολλή πλάκα,και είχα το άγχος μου και είχα βγάλει και το μπουφαν μου γιατι ζεσταινόμουν εκ των εσω, καταλαβαίνεις. Λοιπόν αυτό που θυμήθηκα είναι οτι πριν δώσουν τα θέματα μας λένε να κλείσουμε όλοι τα κινητά μας και να τα βάλουμε κάτω δίπλα μας να τα βλέπουν-μια τάξη ολόκληρη κάνει ακριβώς αυτό. Εκτός απο μία. Μια κοπελιά γλυκύτατη που μιλούσαμε προηγουμένως. Αυτή λοιπόν,παίρνει ένα χαρτομάντηλο,το διπλώνει στις κατάλληλες διαστάσεις,το αφήνει κάτω και ακουμπάει πάνω του το κινητό. Εμεινα να κοιτάω. Εντυπωσιάστηκα. Λέω,κοίτα. Νοικοκυροκόριτσο. Εκανε κάτι τόσο απλό που όμως δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ. Εγώ,φραπ και κάτω.

Πότε δηλαδή δεν είμαι έτσι? Κάτσε λίγο να σκεφτώ. Ποτέ. Πρέπει να δεις τις τσάντες μου. Αχ οι τσάντες μου. Που αν είχαν στόμα να μιλήσουν. Αλλά ευτυχώς δεν. Ή το οτι χάνω πράγματα. Δηλαδή δε χάνω ακριβώς. Τα σημαντικά τα πράγματα,αυτά που δε θέλω να χάσω,τα βάζω κάπου για να μην τα χάσω. Απλα,να...μετά ξεχνάω πού τα έχω βάλει. Αλλά η πρόθεση,δε μπορείς να πείς,καλή. Η Ν.,όταν μου ζητάει κάτι,μου λέει "το έχεις?" και οταν εγώ απαντήσω με απόλυτη σιγουριά πως ναι,ασφαλώς,φυσικά και το έχω,με ξαναρωτάει "¨ξέρεις πού είναι?" ... ε εκεί αρχίζω τα να,κάπου,νομίζω πως ξέρω,μην ανησυχείς θα το βρώ κλπ -α,αξίζει να δεις τη φάτσα της εκείνη τη στιγμή,αξίζει. Η Παραίτηση. Αυτό που κάνουμε τη χειρονομία σαν να θέλουμε να πούμε χ*σ'το. Αυτό.

Ωραία πράγματα σου λέω.

Κι έξω χιόνισε.

Και σ'αφήνω όσο είμαι σκέτα χαρούμενη,αν και νυσταγμένη.
Γιατί η μέρα καινούργια και τα θέματα πολλά.

Χιόνισε,και το νοικοκυροκόριτσο (χα!) σου λέει καλημέρα.

φως

2010-11-10T09:26:00.003+02:00

φως?

φως

κυριολεκτικό-στις 8 η ώρα το πρωί βγήκα και λούστηκα,με χτυπούσε απο παντού,όχι ήλιος,αλλά φως όμορφο. Και ζεστός αέρας. Σαν κάθαρση.

σκεφτόμουν-

-περαίωση,η φρίκη λέξη του δεκαπενθημέρου

-εκλογές,η γελοιότητα,σε μια λέξη

-τα ουφ,γενικά

και μετά σκέφτηκα

φως

και γέμισα

χαμογέλασα

και έφερα στο μυαλό μου δυο φίλους,άκουσα κι ενα τραγουδάκι,είδα και τη μικρή να καταβροχθίζει την τυρόπιτά της,σφολιάτα παντού,θυμήθηκα πως θέλω να μάθω να χορεύω λάτιν κι άλλα πολλά,τον δεκέμβρη πρέπει να πάω για το τατού που μου έχει καρφωθεί,ε θέλει πολύ ο άνθρωπος??

why,oh why

2010-10-25T09:46:00.003+03:00

σε αθλητική διοργάνωση
στους θεατές
μπροστά μου δυο τύποι

τύπος α - δηλαδή πώς να το περιγράψω. εντάξει,η φύση δε σε ευνόησε. 35-40 πιθανώς,αλλά δείχνεις τουλάχιστον 45. όμορφος όχι,αλλά πότε ήταν αυτό το απόλυτο ζητούμενο σε έναν άντρα,και εξάλλου πόσοι και πόσοι *όχι όμορφοι* είναι γοητευτικοί ή ας πούμε τουλάχιστον προσεγμένοι. γιατί καλέ μου αφήνεις τόσα κιλά πάνω σου? και αφού τα αφήνεις,οκ γούστο σου,γιατί δεν τα ντύνεις να τα σουλουπώσεις να μπορείς να τα πλασάρεις όμορφα όπως τόσοι άλλοι? γιατί πρέπει αυτή τη συγκεκριμένη όμορφη κυριακή να φοράς αυτή την άθλια φόρμα? αθλητής είσαι? όχι. και άντε και την έβαλες τη φόρμα. το παπουτσάκι γιατί το φοράς αυτό το συγκεκριμένο και όχι κάτι αθλητικό? γιατί θέλεις τόσο πολύ να μου πληγώσεις τη θέα? α και δίπλα η συμβία σου. λεπτή και μοντέρνα ντυμένη με μαλλί κομμωτηρίου και νύχι. υποψιάζομαι οτι τη βγάζεις στα μπουζούκια. υποψιάζομαι. εγώ δεν πάω εκεί,οπότε δε θα μάθω ποτέ. μικρή φτωχή απορία,μαζί εσείς οι δυο τί κάνετε? υπομονή θα μου πείς.

τύπος β - οκ είμαι ψηλός και ογκώδης κι έχω δήθενμακρύμαλλί και περπατώ αγέρωχος γιατί μάλλον με θαυμάζουν. ταυτόχρονα όμως έχω μια τρελή επιθυμία να βγάλω χιλιες φωτο το καμάρι μου που είναι φυσικά τόσο σπουδαίο όσο εγώ. και για να το κάνω αυτό μπαίνω μπροστά απο όλους,κρύβω τη θέα σε όλους (γιατί είπαμε είμαι ψηλός κι ογκώδης και πού πας μικρή ασήμαντη Κίχλη και θες να δεις κι εσύ,σιγα μη σ'αφήσω) και με στυλ δενκαταλαβαινωτιποταειμαιαθωοςαχμηπωςενοχλω?δενομιζω συνεχιζω να φωτογραφίζω. για πες,καλα δε σου'κανα που σου είπα "φύγετε παρακαλώ απο μπροστά ενοχλείτε" κι έφυγες αμέσως,ω ποσο λυπάσαι?

...εντάξει,μπορεί να κουράστηκα πολύ χθες,αλλά τo καταδιασκέδασα.

Lady Lazarus

2010-10-09T14:58:00.009+03:00

"O love, how did you get here?
O embryo"

Είναι καιρός που θέλω *κάτι* να γράψω για τη Sylvia Plath,που πρωτογνώρισα στην εφηβεία μου,τότε που όλα έχουν άλλες διαστάσεις. Τίποτα ποιητικό,καμία ανάλυση βαθυστόχαστη,με ποιά προσόντα άλλωστε. Μόνο σκέψεις δικές μου.

Τί ξέρεις δηλαδή για τη Σύλβια? ό,τι ξέρουν όλοι. Το οτι αυτοκτόνησε βάζοντας το κεφάλι της στο φούρνο. Οτι ήταν μόνο 30. Οτι ήταν ποιήτρια που άφησε σημαντικό έργο. Οτι ήταν η σύζυγος του poet laureate Ted Hughes. Οτι είχαν δυο παιδιά. Οτι αυτός την απατούσε,χώρισαν,και σε 5 μήνες αυτή αυτοκτόνησε. Οτι αυτή με την οποία είχε σχέση ο άντρας της αυτοκτόνησε επίσης κάποια χρόνια αργότερα,μαζί με την τετράχρονη κόρη τους. (σε βλέπω-αρχίζεις να συμπαθείς τον Ted,ω ναι) Αυτά ε? Τα βασικά,τα κουτσομπολίστικα.

Η Αμερικάνα Σύλβια,που έγραψε το πρώτο της ποίημα στα 8. Που πέθανε ο μπαμπάς της κάπου εκεί κι άρχισε αυτή η σχέση η περίεργη με τον θάνατο. Που γνώρισε τον Αγγλο Τεντ,κι έγραφαν ο ένας στον άλλο ποιήματα και είπαν,αφού μας βγαίνει καλά,δεν το συνεχίζουμε? Και το συνέχισαν,αλλά σταμάτησε να τους βγαίνει καλά. Και παντρεύτηκαν στους 4 μήνες γνωριμίας τους. Και ήταν ο Τεντ που ανέβαινε κι ανέβαινε κι έπαιρνε βραβεία και μαζί ζούσε και χώρια της. Και ήταν η σχέση του με την καλλονή την Assia Wevill που οδήγησε στο διαζύγιο. Και ήταν αυτή η περίοδος που η Σύλβια έγραψε τα διαμάντια της. Αλλά με τί κόστος,σκέφτομαι.

Dying
Is an art, like everything else.
I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I've a call.

("Lady Lazarus")

Δεν ήταν η πρώτη φορά που προσπάθησε να αυτοκτονήσει,όχι. Είπαμε,για τη Lady Lazarus ο θάνατος ήταν μια τέχνη. Αλλά πόσες ευκαιρίες να έχει κανείς. Και γάτα να είσαι,εφτά ζωές έχεις όλες όλες.

You stand at the blackboard, daddy,
In the picture I have of you,
A cleft in your chin instead of your foot
But no less a devil for that, no not
Any less the black man who

Bit my pretty red heart in two.
I was ten when they buried you.
At twenty I tried to die
And get back, back, back to you.
I thought even the bones would do.

("Daddy")

Κι έκανε την κόρη της τρελά ευτυχισμένη ίσως,τότε τον απρίλη του ΄60. Και δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή. Ηταν αυτή μια περίοδος γαλήνης Σύλβια? Ησουν με τον άνθρωπο που αγαπούσες,είχες το μωρό σας κι ο κόσμος άρχισε να σ'αναγνωρίζει? Τί ευδαιμονία Σύλβια. Αλλά πόσο να κρατήσει.

Κι έρχεται έναν Γενάρη ο γιός της. Και τον Ιούλιο μαθαίνει την κρυφή σχέση του άντρα της. Και τον Σεπτέμβρη χωρίζουν. Και μετακομίζει σε ενα σπίτι με τα μωρά της,"τον πιο παγωμένο χειμώνα στην Αγγλία"

Να είσαι 30,με δυο μωρά (το ένα νεογέννητο) να έχεις ταλέντο και να είσαι όμορφη και έξυπνη. Να διδάσκεις στο Πανεπιστήμιο. Και ο καλός σου να είναι με άλλη. Ούτε ψύλλος στον κόρφο σου. (σε τέτοιες ιστορίες,απολύτως αυτόματα σκέφτομαι τη Μήδεια. Τη φτωχή,καλή μου Μήδεια. Τη μάγισσά μου. Και το Τέρας τον Ιάσονα,τον Τυπικό Αδύναμο Αντρα Ιάσονα. Και θέλω να φύγω απο την εικόνα της Μήδειας και να πάω σε χρόνια πιό δικά μας. Να πάω στη Λορένα Μπόμπιτ. Ναι ναι. Ξεφεύγω εντελώς απο τα ποιητικά,το ξέρω. Αλλά το ξέρεις ήδη κι εσύ οτι τα πάω ασύγκριτα καλύτερα με τα μαχαίρια παρά με τους φούρνους)

I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.

("Mirror")

Ρυτίδες,δεν έζησες για να τις δείς. Δεν έζησες για να δείς πως αυτοκτόνησε με τον ίδιο τρόπο και η Assia,κι εκείνη πήρε και την κόρη της μαζί. Ούτε είδες τη δική σου κόρη να κάνει τρεις γάμους ψάχνοντας κάτι που να τη γεμίζει πέρα απο το ταλέντο της. Ουτε τον γιό σου να αυτοκτονεί πριν έναν χρόνο,στα 47 του, είδες.

Σύλβια,τί αξίζει,για πες εσύ. Που σου δώσανε το Πούλιτζερ σχεδόν είκοσι χρόνια μετά που έφυγες. Τί είναι αυτό που αξίζει τελικά?

ματιές στα ποτήρια

2010-10-02T17:47:00.005+03:00

οι ελίτσες λίγο μπήκαν στην άκρη

αρχή στη δουλειά όπως κάθε Σεπτέμβρη,λίγο τρέξιμο λίγο άγχος και τα γνωστά

σκέψεις διάφορες σε ώρες άσχετες,άκυρες οι περισσότερες,καμένες εν τη γενέσει

και το πιό περίεργο απ'όλα εγώ,που ακόμα δεν έχω καταλάβει αν είμαι αισιόδοξη ή απαισιόδοξη,το ποτήρι που λένε πώς το βλέπω

μισογεμάτο ή μισοάδειο

αλλά εγώ το βλέπω χρωματιστό/με σχέδια/γυάλινο/μεγάλο/μικρό/που σπάει/για κρασί/για καφέ/για μπύρα/για μένα/για τους φίλους

δηλαδή νομίζω το πρόβλημά μου έγκειται στο οτι αλλιώς μετράω ακόμα και τα χαζά τα καθημερινά

καλημέρα μου λένε το πρωί και χαμογελάω σαν χαζό επειδή έχει επιτέλους κρύο και απαντώ μα δεν είναι υπέροχα?? και με κοιτάνε περίεργα τυλιγμένοι σε ζακέτες

και άλλες ώρες αγχώνομαι και ψοφάω για κάτι και όταν επιτέλους το μαρτυρήσω με κοιτάνε πάλι,μα τί είναι αυτό για να αγχωθείς,μην τα παίρνεις όλα τόσο σοβαρά,έλεος με εσένα

με κοιτάνε δηλαδή,γενικά

κι εγώ σιγοτραγουδάω απο μέσα μου,γιατί μια δυο φορές που άρχισα να σιγοτραγουδάω απ'έξω μου πάλι με κοιτούσαν

δεν έχω ελπίδα τελικά

ποιός τη χάρη μου

2010-09-16T16:02:00.003+03:00

σύμφωνα με αυτό,το www.dailyhoroscopes.com ,

Thursday, September 16 2010

Everything may be pouring in at once and it's all good news. Your career direction gets some encouragement and life's problems become easier to solve. You may find this a moody, even dreamy time. Your emotions and feelings could reach heights that are close to ecstatic. It is easy for you to find the proper motivation to make your dreams into reality. Problems could lose some of their definition and appear less difficult. You might have a sense of living in a dream world or of being awake in your own dream. Everything seems less solid and definite. Perhaps there is a new job offer, a birth, a marriage, etc. The spirit world seems real and possible. Slow down this evening and look at some ways you can share your happiness with others.

....μάλλον μου λέει ευγενικά οτι είμαι στον κόσμο μου ε??

μ'αρέσει εδώ,αφήστε με.

τρείς δεκάρες την ώρα

2010-09-11T00:40:00.003+03:00

[πάρτυ πάλι στην πλατεία-πριν κανα μισάωρο άκουγα να τραγουδάνε "γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις",μετά απο λίγο "losing my religion" και ακόμα πιο μετά wonderwall λαλα]

λοιπόν καθώς πήρα πρόσκληση απο τον καινούργιο αγαπωναδιαβάζω partaki να'μαι εδώ βραδυάτικα να γράψω δέκα πράγματα που αγαπώ (και δεν θα αναφερθώ καθόλου μα καθόλου σε ανθρώπους δικούς μου αληθινά λατρεμένους)

χωρίς καθυστέρηση και ό,τι μου'ρχεται αμέσως στο μυαλό,αγαπάω

-τη μυρωδιά της γης μετά τη βροχή
-τον καφέ (για το άρωμα τη γεύση τη φάση,κυρίως ζεστό)
-τα τζην (αν δεν υπήρχαν αναρωτιέμαι τί θα φορούσα)
-τα παζλ (μα πόσο ατελειωτα βαρετή ακούγομαι)
-τα πατουσάκια των μωρών (α,και τις παλαμες)
-τα κομικς (απο τα παπιά του Μπαρκς και του Ρόσα μέχρι τις σουπερ ουαου γυναίκες του Μαναρα και απο τη Μaitena μέχρι τον Reiser)
-τα βιβλία,πολύ
-τη Ζατέλη,ειδικά,τρελά
-τα ταξίδια μμμ
-το να είμαι ερωτευμενη

[έξω σταμάτησαν,πάει το πάρτυ,ώρα ήταν]

αφού το παιχνιδάκι το έχουν ξαναπαίξει φίλοι μου εδώ και δε θέλω να σε κουράσω,πολύ θα μου άρεσε να γράψεις στα σχόλια το ενδέκατο που υποθέτεις οτι ξέχασα ;) για να βλέπω να μαντεύεις,άντε,μη βαριέσαι...

...άντε,κι εγώ θα σε πληρώσω τρείς ολόκληρες δεκάρες την ώρα.

ξύπνησα ανασχηματισμένη

2010-09-07T09:42:00.002+03:00

...όμως γύρω μου τα ίδια όλα,τί στο καλό

τεχνητες αναπνοες ενα δυο ενα δυο

ξέρεις όμως ποιά είναι η ομορφιά,οτι θ'αντέξουμε (με απώλειες,δεν το συζητώ,μα πότε δεν υπήρχαν οι απώλειες?),πάλι θα αγαπάμε θα κλαίμε θα γελάμε θα βρισκόμαστε με φίλους θα κάνουμε ηλιθιότητες θα μαλώνουμε θα δουλεύουμε θα γκρινιάζουμε θα ονειρευόμαστε θα θέλουμε θα απογοητευόμαστε και ξανά,πάλι,πάντα απ΄την αρχή

εις τους αιώνας των αιώνων,

ναι??

αναπτήρες

2010-09-03T03:46:00.003+03:00

είναι λοιπόν κάτι τύποι περίεργοι

είναι η Β. που κάποτε ερωτεύτηκε μόνη της και όταν ήρθε η Παρουσία ξενίστηκε και απογοητεύτηκε (αυτή όμως θέλει ποστ όλο δικό της,της το χρωστάω)

είναι η Δ.που ψάχνει δυο δεκαετίες και δεν βρίσκει,κι αναρωτιέσαι αν δε θέλει τέλος να βρεί

είναι ο Ν. που και που βρήκε δε γουστάρει αλλά και που δε σηκώνεται να φύγει και κάνει τη ζωή των άλλων μαρτύριο

είναι η Ε. που είναι άψογη στον εαυτό της και πλήρης και κάνει τους άλλους να ανησυχούν (εγώ γιατί δεν είμαι έτσι)

είναι ο Σ. που ξεχάστηκε και νομίζει πως όλα είναι δεδομένα,αφού ξεκίνησαν καλά και πάνε μάλλον καλά θα συνεχίσουν και καλά (ο πιο σίγουρος δρόμος για την κατρακύλα)

είναι η Α. που κάνει τον κόσμο γύρω της να φωτίζει

είναι ο Κ. που κάνει τον κόσμο γύρω του να αγχώνεται,αλλά λίγο δεν κάνει αλλιώς για να τους ηρεμήσει

είναι η Β. που έφυγε και αφού το έκανε,ας περνάει καλά γιατί αλλιώς Υβρις

είναι η Γ. που ξενυχτάει και σκέφτεται να είναι όλα ένας εφιάλτης Θεούλη μου,και να γίνουν όλα όπως πριν

είναι ο Χ. που είναι τέτοιος σε όλα που λες,υπάρχει ακόμα ελπίδα

είναι ο Λ. που ευτυχώς είναι εκεί,κι ας διαφωνείτε κάποτε,είναι όμως εκεί

είναι η Φ. που λατρεύει την κάθε της στιγμή τώρα γιατί την περίμενε χρόνια-ω είναι όμορφο να ζείς το Λατρεμένο

και είμαι κι εγώ,
που περιγραφή για μένα δεν έχω

3 του σεπτέμβρη ε? μόνο να γράφεις τ'όνομά σου...

hide the scars to fade away the shake up

2010-08-12T10:16:00.001+03:00

tournesol

2010-08-06T16:51:00.005+03:00

γυρίζουν λέει προς τον ήλιο.

αρχίζουν την ανατολή και τον ακολουθούν,μέχρι τη δύση του.

και πάλι και πάλι.

ένα ατέλειωτο κυνήγι του ήλιου.

ανάγκη?

ποιόν ήλιο ακολουθείς?

ποιανού τον δρόμο αντιγράφεις?

είσαι αλήθεια τόσο ελεύθερος όσο νομίζεις?

άκου και το χειρότερο-

μήπως είσαι εσύ ο ήλιος κάποιου?

Αύγουστε καλέ μου μήνα

2010-08-01T11:03:00.003+03:00

...ήρθε πάλι

αυτός ο μήνας ο πιο όμορφος απο τους καλοκαιρινούς,αυτός ο μήνας που θυμάμαι πάντα (καθε του μέρα,ξέχωρα) γιατί έχω πολύ κλάψει,πάρα πολύ σ'αυτόν τον μήνα,αλλά ευτυχώς κι άλλο τόσο,και περισσότερο,έχω νιώσει ευτυχισμένη,να πετάω στα σύννεφα να αιωρούμαι να τραγουδάω

ο μήνας των διακοπών για τους περισσότερους,των διακοπών οχι οπωσδήποτε αυτών με πλοίο/αεροπλάνο/κάτι αλλά της ανάπαυλας,της χαλάρωσης,αυτό που όταν όλο τον υπόλοιπο χρόνο είσαι πιεσμένος τρέχεις και δεν προλαβαίνεις θέλεις να κάνεις διάφορα και δεν μπορείς,λες "τον Αύγουστο"-όχι οτι τώρα θα το κάνεις,όχι. Τίποτα δεν κάνεις οταν έχεις χρόνο πολύ,απλά η ιδέα και μόνο ξεκουράζει,ηρεμεί-μπορώ,αν θέλω,μπορώ. Δεν θέλω? οκ

έβαψα τα νύχια μου ροζ εγώ η του μαύρου κι άραχνου και έβαλα τραγουδάκια να ακούσω να ταξιδέψω

μια παροιμία λέει κάπως

καλός ο ήλιος του Μαγιού,του Αυγούστου το φεγγάρι (στις 24 φέτος η πανσέληνος)

καλό μας μήνα παίδες

είσαι το κάτι άλλο γενικώς

2010-07-29T16:42:00.000+03:00

όποιος έχει τη μύγα

2010-07-19T13:34:00.002+03:00

...περιμένεις να πώ μυγιάζεται??? όοοχι,αυτό θα ήταν τόσο απλό

όταν μιλάω για μύγα,φαντάσου μια τεράστια ενοχλητική κρεατωμένη-το απεχθές αυτό που κάνει και απίστευτο θόρυβο. Φαντάσου λοιπόν το εν λόγω αηδιοπραγμα να έχει μπει στο σπίτι μου χθες το βράδυ (είχε βρέξει και έβγαλε ενα ελαφρό αεράκι και λίγη λατρεμένη δροσιά οπότε τα πορτοπαράθυρα ήταν ανοιχτά και δεν θα έκλειναν λόγω κλιματισμού) κι εγώ να το ανακαλύπτω και να προσπαθώ να το διώξω. Μμμ. Προσπάθειες άκαρπες. Βασικά νύσταζα κιόλας,είχαμε γυρίσει αργά,δεν καθυστέρησα και πολυ΄να πάω για ύπνο. Ετσι θες? Ετσι. Να κοιμηθείς με δροσιά ε?? Αμ δε. Κι ενώ άλλες βραδυές με ταλαιπωρούν τα κουνούπια και σηκώνομαι και κλαιωβριζω, χθες ξυπνούσα απο το πλάσμα που προαναφέρθηκε. Φερε με στο μυαλό σου ναιιιι έτσι,να κοιμάμαι ήσυχα ήσυχα και βζζζ να πλησιάζει το τέρας,να ξυπνάω εγώ,να κυνηγάω,τίποτα,και πάλι απο την αρχή. Ουφ.

Προφανώς κάποια στιγμή όντας πολύ κουρασμένη κοιμήθηκα βαθιά...μέχρι τις 7 περίπου. Ο γες. Γιατί τότε με τον ήλιο θυμήθηκε η μύγα οτι είχε αφήσει κάτι ατέλειωτες δουλειές μαζί μου. Και ως μη αναβλητικός τύπος (το αντίθετο απο'μενα) ξανάρχισε με ζήλο.

Δε θα πώ άλλο τίποτα,πάντως τώρα η μύγα δεν είναι πια στο σπίτι μου,πήγα στη δουλειά κι εξαφανίστηκε,γι'αυτό και η ανάρτηση-

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΜΥΓΑ

ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙ

Je vois des soleils dans tes yeux

2010-07-16T22:59:00.003+03:00

Δώσε μου να νιώσω. Πες μου. Κάνε με να καταλάβω. Πείσε με. Κι αν δεν το καταφέρεις με την πρώτη,ξανά και ξανά. Αν αξίζει,για πάντα. Αν μένει,για πάντα. Αν είναι,για πάντα. Σφίξε με και μέσα απο τη ζάλη δώσε μου το μήνυμα. Ψιθύρισέ μου και θα ηχήσει εκκωφαντικά η Αλήθεια. Ταρακούνησέ με τόσο δυνατά να γεμίσω απο τη γνώση. Αγγιξέ με κι απο την τρυφεράδα να ανοίξουν τα μάτια και να δω. Γιατί,εσύ το ξέρεις,μόνη μου βασανίζομαι. Κι έχει αυτό διπλό κρυμμένο νόημα. Αρα,αφού εσύ,αφού εγώ,αφού. Γιατί. Κι εσύ. Που ξέρεις. Χωρίς προβλήματα κατανόησης όπως εγώ. Που το κατάλαβες,πριν απο 'μένα,και για'μένα. Χωρίς δισταγμούς κι αμφιβολίες,χωρίς δεύτερες σκέψεις,τότε,αιώνες νομίζεις πριν,βούτηξες. Πάρε με μαζί σου,έτσι,όπως έκανες πάντα,κι ας μην ξέρω κολύμπι. Γιατί κολυμπάς και μ'εμένα,για μένα. Γιατί κάθε ερωτηματικό το διαλύεις. Γιατί είσαι Εσύ. Κι Εγώ που σε κοιτάω με τον ίδιο τρόπο ακόμα,γι'αυτό.

home sweet home

2010-07-15T17:41:00.005+03:00

Βάλε το κλιματιστικό να δουλεύει-αυτό είναι το πρώτο,το απαραίτητο. Επειτα μουσικούλα. Δική σου απόφαση τί,κάτι που σ'ανεβάζει πάντως. Φτιάξε έναν παγωμένο καφέ,πιες μια γρανίτα ή φάε ένα παγωτό. Αυτά όλα τα απολαμβάνεις ξαπλωμένος φαρδυά πλατιά στον καναπέ (ξέχασα σημαντική λεπτομέρεια-είσαι μόνος στο σπίτι) και το βιβλίο σου αγκαλιά. Επιτρέπεται που και που να ξεχνιέσαι και να μη διαβάζεις και να κοιτάς το ταβάνι. Γιατί έτσι. Επιτρέπεται επίσης να τηλεφωνήσεις στον κολλητό για μαλακίες και να χαζογελάτε. Μονο πρόσεξε,κάθε σοβαρή,πραγματική κουβέντα απαγορεύεται. Μόνο τα ανώδυνα,τα λαλα,γιατί είπαμε,η ζέστη σε συνδυασμό με την κατάσταση εκεί έξω δεν παλεύεται. Μπορείς να δεις και καμια ταινιούλα αν θέλεις-κάποια ανάλαφρη χαρούμενη που μπορεί ποτέ να μην πάρει Οσκαρ αλλά έλεος,ποιός νοιάζεται? Να φεύγεις να φεύγεις,αν δεν μπορείς αλλιώς,έστω, δραπέτης μέσα στο σπίτι σου,και λιιιγο να αγνοείς τα μπλιαχ

αν γίνεται

τανταμμμ

2010-07-10T13:03:00.005+03:00

βαρεμάρας το ανάγνωσμα σήμερα. ευλογημένη βαρεμάρα. να πρέπει να κάνεις διάφορα και να μη θέλεις-και τελικά να μην κάνεις- τίποτα. δημιουργική βαρεμάρα. γιατί κάθεσαι κάθεσαι κάθεσαι (και πόσο συχνά άραγε γίνεται αυτό?) και μετά φτάνει κουράζεσαι να κάθεσαι,σου έχει έρθει εντωμεταξύ και μια ιδέα,ένα κάτι,σηκώνεσαι και μεγαλουργείς ;) καλά ίσως όχι,αλλά πάντως σε ταρακουνάει κάπως η βαρεμάρα.

έτσι τίποτα δεν έχω να σας πώ,είμαι καλά το αυτό επιθυμώ και για σας,

τρελαίνομαι για goody's και τί δε θα 'δινα τώρα για μια σαλάτα και οποιοδήποτε πιάτο απο εκεί,και μετά παγωτό,ααααα τέλεια,τώρα δεν πειράζει γιατί βαριέμαι να βγώ να πάω να πάρω,αλλά κάτι θα καταφέρω με ό,τι υπάρχει έτοιμο δίπλα μου

και πώς θα'θελα μια συγκεκριμένη μελωδία να ακούσω αλλά βαριέμαι να πάω να ψάξω,μμμ ήσυχο ήσυχο μεσημέρι και λατρεύω

α πάρτε και κάτι που ήθελα μέρες να σας δείξω

δεν ακούγεται αισιόδοξο? ή μόνο σε μένα? εεε?

χωρίς σχόλια-διακοπεύουμε

2010-06-30T17:01:00.002+03:00

Ερωτα και Φεβρωνίας

2010-06-25T09:48:00.006+03:00

25 Ιουνίου-σύμφωνα με το εορτολόγιο,Ερωτα και Φεβρωνίας. Περίεργα ηχεί,Ερωτα και Φεβρωνίας. Σαν να έχουν σχέση μεταξύ τους στενή,ο Ερωτας δηλαδή και η Φεβρωνία. Μα πάντα το υποψιαζόμουν αυτό,απο την αρχή της γνωριμίας μου με τους Λύκους. Γιατί τί άλλο θα μπορούσε να είναι για μένα η Φεβρωνία απο την Κοκκινοντυμένη εκείνη της Ζατέλη,αυτής(ή,άλλης μιας)που τυλίχτηκε τον Ερωτα.

Σε μια γρήγορη αναζήτηση πληροφορήθηκα τη ζωή της Αγίας,για τον Ερωτα όμως δεν περίμενα αυτό που βρήκα-μα Αγιος Ερωτας?? Είναι,δεν λέω,είμαι η τελευταία που θα το αρνηθεί. Μα αυτό και αυτό (κλικ) δεν το περίμενα. Τί μαθαίνει κανείς.

Τελοσπάντων αλλού πήγαινε η ανάρτηση κι αλλού μας πήγε η ημερομηνία. Εγώ πάλι για Αγιο θα έγραφα,άλλον όμως.

...άκουγα τόσο καιρό τη Μ.να τραγουδάει "νανανα του αγιου τόμου,νανανα του αγιου τόμου",δε λέει και το ρο,μου κάθησε κι εμένα οτι πρόκειται για τον Αγιο Τρόμο {αυτό μην το ψάξετε σε κανένα εορτολόγιο,νομίζω όμως οτι τον αναγνωρίζουμε όλοι μας,ω,ο Αγιος Τρόμος,και αυτό ακούγεται κάπως} -ακούμε έπειτα μια μέρα το παρακάτω τραγουδάκι,παλιό κι αγαπημένο

που λέει φυσικά
"Στη δίνη του άγριου κόσμου
το κορμί και το δάκρυ σου δως μου"

και αρχίζει να τραγουδάει η Μ. χαρούμενη που βρήκε το τραγούδι της lol

ναι,ο άγριος κόσμος έγινε Αγιος Τρόμος

και μη χειρότερα δηλαδή (γιατί,όπως λένε,απο μικρό κι απο τρελλό...)

αν βγάλατε νόημα απο την ανάρτηση,πείτε το και σ'εμένα
μέχρι τότε,
τραγουδήστε

νανανα νανανα νανανα....

συννεφούλα

2010-06-23T09:19:00.002+03:00

άκουσα χθες σε κάποιο δελτίο ειδήσεων πως ο καφές προλαμβάνει τη νευρολογική εκφύλιση,έδειξαν έρευνες μπλα μπλα μπλα τεσσερα φλυτζάνια τη μέρα μπλα μπλα μπλα οκ βρήκα λοιπόν το κάτι απο το οποίο δεν κινδυνεύω και πολύ χάρηκα-τί στο καλό,τέτοια επένδυση χρόνων κάπου ας χρησιμεύσει.

ήθελα να γράψω για δυο άτομα που αγαπάω αλλά μεταξύ τους δεν τα βρήκαν πότέ δεκαετίες,ήθελα να γράψω για κάποια που έφυγε,με την απλή έννοια έφυγε,άνοιξε την πόρτα και χαιρέτησε και άφησε αυτά που δε θα μπορούσα ποτέ,ήθελα να γράψω για μια μόνη σ'ενα δωμάτιο,ήθελα να γράψω για ανθρώπους μόνο

όμως όχι σήμερα.

γιατί σήμερα είμαι ακόμα καλά,και μπορώ να μη σκεφτώ όλους αυτούς και άλλους ακόμα,και μπορώ να χαρώ απλά με το καινούργιο χρώμα στο δωμάτιο και με τη δροσιά τα βράδυα.

καλημέρα

με τη φέτα το καρπούζι στο'να χέρι

2010-06-12T16:14:00.003+03:00

πήγα να κόψω χθες καρπούζι,να σερβίρω σε άλλον-άρχισα λοιπόν,έκοψα μια φέτα,μετά καθετα και οριζόντια και στο πιάτο και πάλι και πάλι.

και μετά μου ήρθε κι έκοψα άλλη μια φέτα και έσκυψα πάνω απο τον νεροχύτη και βούτηξα μέσα στο καρπούζι το πρόσωπό μου και έφαγα με λαχτάρα,έφαγα όπως έτρωγα μικρή,με τα ζουμιά να τρέχουν στο πρόσωπό μου και τριγύρω να πετάνε οι μύγες και να κολλάω παντού και να χαίρομαι-και τέλειωσε η φέτα γρήγορα και μου'λειψε η μυρωδιά και η γεύση και η ευτυχία και είπα να μην το στερηθώ,τί διάολο,φτηνή χαρά ήταν αυτή,οπότε έκοψα κι άλλη φέτα και ξαναβυθίστηκα και να ξανά η αίσθηση η απίθανη η είμαι ελεύθερη,κοίτα,κοίτα πώς χαίρομαι με λίγο καρπούζι,δε με παρατάνε όλοι,εγώ είμαι ευτυχισμένη λαλαλα λαλαλα

και πάω σε λίγο θάλασσα γιατί,γιατί,γιατί

{"la morte e nulla"-->dante,μα αφού μου ήρθε,α ρε Βασιλικέ με τη Φλόγα σου} (άσχετο αλλά και σχετικό)

είμαι καλά!

αν ήξερες

2010-05-28T13:08:00.002+03:00

μηδενική έμπνευση για ποστ (ή καλύτερα είναι τόσο πολλές οι σκέψεις που στριμώχνονται και όταν είναι να βγουν θα βγουν κι ας περιμένουμε) αλλά άντε ένα τραγουδάκι για καλησπέρα

αναμνήσεις επεισόδιο 534

2010-05-17T05:12:00.003+03:00

...αυθαίρετο το νούμερο επεισοδίου,αλλά δεν ακούγεται πιο μεγαλειώδες έτσι? ακούγεται. έχω λοιπόν ένα πόνο στον αυχένα αυτές τις μέρες,που ελπίζω να είναι ψύξη και όχι σημάδι γηρατειών γκούχου γκούχου,μια χαρά λόγος δηλαδή για να μην μπορώ να κοιμηθώ και να έχει φτάσει αισίως 5.15 το πρωί γκρουμφ

σκέφτομαι διάφορα άσχετα (πόσο κουλά μπορεί να σκέφτεται ώρες ώρες ο εγκέφαλος,και συγγνώμη δηλαδή Couλα lol) είμασταν μικρά στο χωριό του μπαμπά μου,περνάγαμε συνήθως κάποιες μέρες εκεί τα καλοκαίρια,λίγος χρόνος για να μάθεις και να σε μάθουν,περπατούσαμε λοιπόν με τα αδέλφια μου στον δρόμο,και άρχιζαν,"ποιανού εισ'εσύ?" ο ένας,"ποιανού εισ'εσύ?" ο άλλος,ε,'του τάδε" μια φορά,"του τάδε" άλλη μια,μετά γινόταν εκνευριστικό,αφού στο σπίτι αργότερα το μιμούμασταν μεταξύ μας και σκάγαμε σε υστερικά γέλια,"ποιανού εισ'εσύ?" άγρια,με ύφος. χρόνια μετά,σκέφτομαι,στα προεφηβικά μου χρόνια πρόβλημα δεν είχα και απαντούσα ανετότατα το όνομα του μπαμπά μου,σε ανάλογη υποθετική ερώτηση τώρα,τί θα απαντούσα,είκοσι χρόνια μετά? είμαι του εαυτού μου/των παιδιών μου/του καλού μου/της κολλητής μου/του ΔΝΤ/όλων και κανενός/δεν ξέρω/δεν απαντώ

τελοσπάντων.πώς κάνουμε τη ζωή μας περίπλοκη μεγαλώνοντας...παρένθεση,ο τύπος στις καινούργιες διαφημίσεις του 11888 δεν είναι φανταστικοαπίθανος?? κλείνει η παρένθεση,ευχαριστώ.

α και το άλλο το χαζό που θυμήθηκα,είμαι στο εν λόγω χωριό λίιιγα χρόνια αργότερα,και είναι να πάω στον γάμο ενος ξαδέλφου μου,ε ντυμένη έτοιμη μπαίνω στο μπάνιο για να βαφτώ,πάω να βγώ και έχει για κάποιον λόγο φρακάρει η πόρτα. Πανικός εγώ,ε κάποια στιγμή με άκουσαν,δηλαδή δεν με άκουσαν αλλά κάποιος χρειαζόταν το μπάνιο χε χε,έγιναν όλες οι προσπάθειες αλλά η πόρτα εκεί ντούρασελ,ε,είχε ένα παραθυράκι όχι πολύ ψηλά πάνω απο την μπανιέρα,έβαλα κάτι δε θυμάμαι και πάτησα,ανέβηκα,έβλεπε σε ένα μπαλκονάκι το παράθυρο,και με έπιασε στον αέρα απο έξω ο μπαμπάς μου,μεγαλεία,είχα κι ένα φόβο,τώρα θα σκιστεί το φόρεμα,τώρα θα φρακάρω στο παράθυρο,λατρεμένες ώρες λέμε.

αυτά τα ωραία βραδυάτικα/ξημερώματα,λάθος. και τώρα??

ζαριές

2010-05-11T09:27:00.003+03:00

η Μ. παίρνει το ζάρι.

"να ρίξω?"

"ρίξε"

"..."

"τί έφερες?"

"εννιά!"

...
αυτά είναι.
σε ζάρι μέχρι το έξι,να φέρνεις εννιά.

κι όταν βγαίνεις στον πραγματικό κόσμο,να προσγειώνεσαι,θέλεις δε θέλεις, απότομα.
καλημέρα σας!

Δε γυρνάνε λέμε

2010-04-30T09:00:00.003+03:00

Θυμάμαι

-τις βρύσες στα σπίτια με το ζεστό και το κρύο χώρια,έτσι που γύριζες γύριζες το ένα γύριζες γύριζες και το άλλο,κάποτε πετύχαινες τη σωστή θερμοκρασία,μες στη χαρά λες και έκανες ποιος ξέρει τί

-το σάββατο το μεσημέρι που έβλεπα Γιάννης και Μαρία (ποια χρονιά δεν ξέρω,μέσα με τέλη της δεκαετίας του ογδόντα λογικά,αφού η σειρά ξεκίνησε το 1982 κι εγώ την έβλεπα σε επανάληψη) και θυμάμαι ακόμα τον Φιλιππίδη και τη φούστα της Ζούνη και τα λοιπά και τα λοιπά

-να αγοράζω κασέτες (και άδειες-και μετά να ηχογραφώ απο το ραδιόφωνο,μισά τραγούδια και με λιιιιγο απο εκφωνητή μέσα)

-το σουπερμαρκετ κοντά στο πατρικό μου-πέρασα για άσχετο λόγο απο εκεί προχθές και γύρισα 20 χρόνια πίσω. Κοίτα δύναμη που έχει ένα σουπερμαρκετ

-τις ντισκο που *δεν* πρόλαβα γιατί η λάμψη τους είχε περάσει οταν άρχισα να βγαίνω. Προσπάθησα να καλύψω τα κενά πολύ αργότερα,αλλά τι τα θες,φαντάζομαι άλλη η Blue Sky σήμερα κι άλλο εκείνες στις ταινίες με τον Ψάλτη

-τα Sam's (ή κάπως έτσι ) στην Εγνατία που έφτιαχναν τέλειο μιλκσεικ {στη θέση τους βρίσκονται τα μπλιαχμακντοναλτς}

-την απίστευτη κουτσομπόλα γειτόνισσα με την περίργη άποψή της για την ελληνική γλώσσα (θυμάμαι μια φορά που είχε έρθει για καφέ με τη μαμά μου και εγώ με τον μπαμπά μου είχαμε ένα τετράδιο και γράφαμε αυτά που έλεγε και τα σχολιάζαμε και πεθαίναμε στις συνωμοτικές ματιές και στο γέλιο,αααα ναι καφρίλα ξέρω,μα ήταν υπέροχο)

-τις γιαγιάδες απο κάτω που τις ενοχλούσαν τα παιδιά που έπαιζαν και τους έριχναν κουβάδες με νερό. Κάποτε πέθαναν όμως κι ήταν κρίμα,καημένες κι αυτές.

-που έβαζα αιλάινερ κάθε πρωί στις εξίμιση και σκούρο κραγιόν για να πάρω το λεωφορείο και να πάω στη σχολή (όπως έλεγε και η Ζουμπουλία,πού την έχει ο καθένας την πετριά του,αδύνατον να ξέρεις...)

-έναν γείτονα που με έβλεπε συνέχεια με βιβλία να σχολιάζει "πάαααλι με βιβλία εσύ?" 3 φορές τη μέρα που με έβλεπε κι όταν ...μεγάλωσα και συνέχισε να με βλέπει λόγω δουλειάς πια με βιβλία κουνούσε απλά το κεφάλι του-μάλλον με λυπόταν,λέω τώρα

-όταν πρωτοδιάβασα τον Τρομερό Μήνα Αύγουστο του Βασιλικού να κλαίω με μαύρο δάκρυ. Το περίεργο δεν είναι βέβαια αυτό. Το περίεργο είναι οτι έκλαιγα μέσα στο μαγαζί με παπούτσια που δοκίμαζε η μαμά μου η δόλια κάτι να αγοράσει κι εγώ διάβαζα. Μμμμ. Και μετά περιμένετε απο μενα νορμαλ ποστ.

-τη στιγμή που κράτησα για πρώτη φορά τον γιό μου αγκαλιά. Ασχημούλης είναι σκέφτηκα,αλλά Θεέ μου πόσο τον αγαπώ.

-όταν πέσαμε στο ποτάμι στον Αγιο Νικόλαο στη Νάουσα. Με τα ρούχα. Με το κεφάλι. Δεκέμβρη μήνα και φύσαγε. Κατα λάθος :P

-την ατέλειωτη ειμαιοαρχονταςτουκοσμου αίσθηση οταν αγορασα με δικά μου λεφτα το αυτοκινητο μου,μπακ δεν. Απο χθες δεν ειναι πια στο ονομα μου. Μάλλον γι'αυτό οι αναμνήσεις.

Θα σε παπιοαγαπώ

2010-04-27T15:16:00.001+03:00

Κάτι ζωντανά κοτόπουλα και άλλες ιστορίες

2010-04-24T09:44:00.004+03:00

Λοιπόν ήταν κάποτε (και φαντάζομαι υπάρχουν ακόμα) κάτι συσκευασίες ζυμαρικών στο σούπερ μάρκετ που ήταν έτοιμα με τη σάλτσα τους και όλα,πρόσθετες μόνο νερό,έβραζαν και έτοιμα. Δυο μερίδες δήθεν,δυο μερίδες αν είχες και σαλάτα και τυρί και ψωμί και δεν πεινούσες και πολύ,αλλιώς μια γεμάτη. Τελοσπάντων ηταν μια περίοδος όταν πρωτοέφυγα απο το πατρικό μου που ζούσαμε λατρεμένα με αυτά τα ζυμαρικά,με πίτσες και γύρους,και πραγματικό φαί τρώγαμε όταν πηγαίναμε Κυριακές στους γονείς ή βράδυα σε ταβέρνες {αλλά οι Κυριακές δεν συγκρίνονταν με τίποτα} σε χρόνια δηλαδή που η αναγνώριση κλήσεως ήταν επιστημονικη φαντασία,η πιτσαρία της γειτονιάς μας μας καταλάβαινε απο τη φωνή στο τηλέφωνο,πιάσατε για τί πράγμα μιλάω.

Η σχέση μου με την κουζίνα περιοριζόταν στις σχέσεις μου με την καφετιέρα μου {λατρεμένες σχέσεις},με το μπρίκι λιγότερο,έπειτα ήρθε ο έρωτας του ελληνικού και τώρα δεν φεύγει με τίποτα,τελοσπάντων αυτό που λέμε "μα δεν ξέρει ούτε αυγό να βράζει"-και για ποιό λόγο παρακαλώ να βράσω αυγό? ούτε έτρωγα ούτε μ'ένοιαζε,αυγό έμαθα να βράζω πολλά χρόνια αργότερα όταν ήθελα να βάψω για Πάσχα. Φυσικά με τηγάνι του διαβόλου δεν έπαιζε να ασχοληθώ,πα πα πα πετάει και το λάδι,να καώ δεν ήθελα με τίποτα,μια χαρά,τέλειες τηγανιτές πατάτες είχαν τα γκούντις και ούτω καθεξής. Ε κάποια στιγμή ήρθε μια τοστιέρα στο σπίτι (καλά δεν την έφερα εγώ) και τρώγαμε που και που κανα σπιτικό τοστ (μετά απο όλα αυτά καταλαβαίνετε,όχι φτιαγμένο απο εμένα).

Ενα αγκαθάκι ζήλειας ένιωσα μια φορά όταν πηγαμε σε ζευγάρι φίλων και είχε φτιάξει εκείνη πιπεριές γενιστές με κιμά @$^!&^@ γκρρρρ είμαι και ανταγωνιστική γενικά,αλλά και πάλι, τόσο δύσκολο φαγητό ούτε να το φανταστώ. Και κάπως περνούσε ο καιρός. Είναι ένα μεσημέρι που θα έρθουν κολλητοί και λέω να μαγειρέψω,θα πετάξω λέω πατάτες και κοτόπουλο στον φούρνο,θα βάλω λάδι λεμόνι αλάτι,ε τί στο καλό,θα γίνουν,δεν είναι και επιστήμη...

Ερχονται τα παιδια κι όλα καλά αρχικά,έχω κόψει και σαλάτα και νοιώθω πολύ περήφανη για τον εαυτό μου,βάζω και κάτι να πιούμε,σερβίρω...σερβίρω μετά απο ατέλειωτες ματιές στον φούρνο και υπαρξιακά ερωτήματα του στυλ "μην καούν,να προλάβω να τα βγάλω,έγιναν άραγε?"-σερβίρω. Και αρχίζουμε να τρώμε. Ή προσπαθούμε. Τα κοτόπουλα σχεδόν να προσπαθούν να βγούν απο το πιάτο και να τρέξουν,τόσο ζωντανά,αν είχαν μιλιά έλεος θα έλεγαν,ευγενικοί οι φίλοι δεν ήθελαν να με προσβάλλουν στην αρχή,αλλά πάω να δοκιμάσω και οκ,την είδα τη δουλειά,ντράπηκα ψόφησα αλλά κυρία,τους απαγόρευσα να φάνε,ζήτησα συγγνώμη και σιωπηρά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναφωνάξω άνθρωπο για φαγητό,μια φορά ρεζίλι φτάνει.

Αλλη μέρα έρχεται η αδελφή μου σπίτι με τον καλό της,πρώτη φορά να τον γνωρίσουμε έλεος,και φέρνει έλεος μια κατεψυγμένη τυρόπιτα να την βάλω στον φούρνο να ψηθεί,έλεος και πάλι,αφού με τον φούρνο δεν το'χω,γιατί να μην παραγγείλουμε πίτσα λέω δειλά,αλλά όοοοχι θα το πιείς το ποτήρι μέχρι το τέλος,ε τί είναι λέει,δεν θα κάνεις τίποτα,στον φούρνο θα το βάλεις,οκ,εν τέλει και μετά απο καμια ώρα πείνας σερβίρω-ε,φαντάζεστε. Απο πάνω σχεδόν καμμένη, απο κάτω ζύμη ωμή,ένα πράγμα γιακ. Ο καλός της εντωμεταξύ έγινε μόνιμος,τώρα όποτε θέλει να με πειράξει μου λέει 'τη θυμάμαι ακόμα εκείνη την τυρόπιτα' μμμ κρυάδες

Ιστορίες τέτοιες όμορφες πολλές αργότερα καθώς άρχισα να πειραματίζομαι,όμως φτάνω επιτέλους στο σήμερα για να πώ οτι ναι,υπάρχει φως στο τούνελ,δεν ξέρω ακριβώς ποιά ήταν η μαγική στιγμή της μετάλλαξης όμως έγινε,μαγειρεύω κάθε μέρα σχεδόν και αρέσει η μαγειρική μου με αποδείξεις :) :) :) ,πέρα απο αυτό όμως έχω τρελαθεί να φτιάχνω γλυκά και λιχουδιές,μέχρι ζύμη δικιά μου κάνω,ναι στην αρχή νόμιζαν οτι με άλλαξαν εξωγήινοι,έψαχναν πάνω μου να βρούν το off,τελικά σταμάτησαν να ψάχνουν και απλά το απολαμβάνουν,δέχομαι παραγγελιές λέμε,όλα βαίνουν καλώς και η πλάκα η απίστευτη,το απόλυτο ουάου είναι οτι το καταευχαριστιέμαι δε γίνονται,δε γίνονται αυτά,ποιά είμαι!

[αφιερωμένο στη γνωστή Αυτή ;)]

?

2010-04-03T20:10:00.002+03:00

θέλωχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμαχρώμα καιείπανααρχίσωαποεδώ

έξω απο το δικό σου συννεφάκι ο άλλος πονάει

2010-03-30T09:24:00.005+03:00

(κλικ στον τίτλο)
σε ποιόν -δικό μου- κόσμο ζώ?
δεν το ήξερα αυτό,κι αυτός ο -άλλος- κόσμος συνεχίζει να με εκπλήσσει δυσάρεστα... :/

Τοίχος 1

2010-03-28T17:49:00.007+03:00

μου άρεσε και δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ

Το ταξί που μπήκα μύριζε κανέλλα και γαρύφαλλο

2010-03-27T15:42:00.003+02:00

και μπαχάρι.

έντονο και βαρύ,καλύτερο όμως απο το να μυρίζει αλλιώς. Παράθυρο ανοιχτό και αεράκι και ήλιος. Ομορφα πράγματα.

το χαμόγελο του φίλου,η αγκαλιά του μωρού,η μυρωδιά του βιβλίου,η σκέψη του αγαπημένου,όμορφα,όμορφα,κι άλλα όμορφα.

μεγαλοβδομαδιάτικα απογεύματα που έρχονται,ν'ακούγεται η καμπάνα,η μέρα που μεγαλώνει και η απόλαυση να είσαι έξω,να περπατάς,να μη κρυώνεις και να μην ιδρώνεις,μια αίσθηση αλλιώτικη,άνοιξη.

και πάλι και πάντα να μπορώ τις λατρεμένες τις απλότητες να αναγνωρίζω και να ευχαριστώ

και πίσω να μην τις βάζω απο τα ανούσια και ζόρικα που εμφανίζονται

εγώ,που πάντα γκρινιάζω

γρήγορα ν'αλλάξω.

Oh la la

2010-03-17T09:01:00.004+02:00

καλημέρες

με κούρασε λίγο που τον τελευταίο καιρό,όπου κοιτάξω όποιον κι αν δώ,μου λέει πόσο άσχημα νοιώθει και τί χάλια που είναι η κατάσταση και τα λοιπά και τα λοιπά. Δε φτάνει δηλαδή που έχει ο καθένας μας τα προσωπικά του θέματα,δεν έχει κι ελπίδα να ξεχαστεί έστω λιγάκι-παντού το ίδιο άκουγα και ουφ

δε λέω,το βιντεάκι της κοπελιάς ήτο μια κάποια λύσις,αλλά για πόσο? Οι λογαριασμοί παραμένουν απλήρωτοι,η μαυρίλα πληθαίνει και οι ειδήσεις ψυχοπλακώνουν. Στράφηκα κι εγώ σε φίλους,σε συναντήσεις χαλαρές και κουβεντούλα. Διάβασα κιόλας αρκετά,προσπάθησα να ξαναβρώ τα ουσιαστικά,να μου θυμήσω τί αξίζει. Ηρθε κι ο ήλιος,όχι οτι σωθήκαμε,αλλά τελοσπάντων κάπως αλλιώς είναι.

Τί βρήκα?

-οτι συνεχίζει να μ'αρέσει να παίζω μονόπολη. Α χα. Να το προσέξω αυτό?

-οτι ο Ζουργός είναι καταπληκτικός συγγραφέας (προβατάκι ακούει?)

-οτι οι διακοπές το καλοκαίρι ίσως μείνουν όνειρο.

-οτι τελικά πίνω πολύ καφέ.

-οτι με κάποιους,απλά,δε θα συνεννοηθώ ποτέ. Γιατί το κουράζω? Ας το πάρω απόφαση να τελειώνουμε.

-οτι στο χρώμα των μαλλιών μου δεν θα καταλήξω.

-οτι πρέπει,πρέπει,πρέπει να βάλω σε μια τάξη το σπίτι μου.

-οτι I love ευγενικούς ανθρώπους-εντελώς όμως.

-οτι,γενικά,φοβάμαι. Πολλά. Αλλά προσπαθώ να κάνω πως δε φοβάμαι. Δεν πετυχαίνει πάντα.

-οτι τα ρούχα δεν σιδερώνονται μόνα τους. Μμμμ.

-οτι χρειάζομαι κάποιες στιγμές μόνη,πράγμα που δε γίνεται,δε γίνεται.

-οτι έχω ενοχές για τα πάντα (μα όλα εγώ πιά??)

-οτι τα χρήματα κι εγώ,εγώ και τα χρήματα,αγκ.

-οτι ο καιρός περνάει όντως γρήγορα (να ερχεται κι άλλο άγχος)

-οτι κακώς δεν ήξερα το Weeping Song.

-οτι τα δίχρονα είναι τρελή κούραση (αλλά μεγαλώνουν)

-οτι το να μαγειρεύεις και να φτιάχνεις γλυκά μπορεί να είναι λυτρωτικό ;) (εγώ το γράφω αυτό?)

-οτι είναι παράλογο,αλλά ακόμα νομίζω οτι τα ωραία καί τα ζούμε καί έρχονται...

Ε,ναι

2010-01-30T17:14:00.005+02:00

Σήμερα ξύπνησα αισιόδοξη,οπότε σκέφτηκα πως πρέπει να σημειωθεί κάπου αυτό.

(και τώρα περιμένω το απο πού θα μου'ρθει στο κεφάλι...)

Ονειρο

2010-01-14T23:55:00.002+02:00

Περπατάω στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Σκοτάδι κι ερημιά.Περίεργο,αναρωτιέμαι. Εδώ έχει όλη την ώρα αυτοκίνητα,τώρα τί? Δρόμοι άδειοι και στο πεζοδρόμιο δίπλα μου κυκλοφορούν κάποιοι,μόνοι κι αυτοί. Ενας εδώ,άλλος εκεί. Σκυθρωποί,μουτρωμένοι,κακοί. Φοβάμαι. Αρχίζω και σκέφτομαι πως κάτι είναι λάθος. Δεν ξέρω τί. Λάθος. Πηγαίνω βιαστικά,λίγο πιο γρήγορα,λίγο πιο γρήγορα,άντε,μήπως προλάβω. Μήπως προλάβω τί? Δεν ξέρω. Αλλά αυτοί με κοιτάνε εχθρικά νομίζω. Μαύρο και γκρι όνειρο. Σιωπηλό,ακούω τα βήματά μου στο δρόμο.

Νοιώθω χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω πως όλοι πάμε κάπου μαζί,αλλά με διαφορετικές κατευθύνσεις-τώρα πώς γίνεται αυτό? Και έχθρα και κρύο. Θεέ μου φόβος. Και μετά μου έρχεται,χαζή,χαζή,μην τρέμεις. Χαζή,δεν είναι έχθρα,είναι ζήλεια.Εχουν διαφορά αυτά μεταξύ τους? Εχουν,έχουν.Οχι πάντα,αλλά τώρα έχουν. Ναι αλλά δες πώς με κοιτάνε. Στη μέση να με σχίσουν. Ναι,μα δεν το βλέπεις? Είναι νεκροίνεκροίνεκροί. Γι'αυτό.

...ακόμα κοιτάνε. Μα δεν μπορώ να σας βοηθήσω,αφήστε με,εγώ πάω αλλού. Μη με κοιτάτε έτσι,δε φταίω εγώ σας λέω,τί να σας κάνω,τί? Και γιατί,γιατί όλοι εδώ,μέσα στον δρόμο,την ώρα που εγώ εδώ,εδώ εγώ? Γρήγορα γρήγορα γρήγορα

ξυπνάω πάλι απότομα,αναστατωμένη,

..

με έχουν κουράσει τα spooky όνειρά μου.

Αυτοί που αγαπάω...

2009-12-29T15:15:00.002+02:00

...δεν το ξέρουν απαραίτητα.

Ή μάλλον δεν ξέρουν το πόσο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που τους βλέπω και χαίρομαι,έτσι απλά. Που θέλω να είμαι καλή κι αυθεντική γι'αυτούς. Που θέλω να τους βλέπω μόνο να χαμογελάνε. Που τους θαυμάζω χωρίς να τους ζηλεύω (κι αυτό,πιστέψτε με,είναι ήδη πολύ). Που στη λύπη τους δεν έχω τί να πώ,θέλω μόνο να τους αγκαλιάζω.

Είναι αυτοί που μαζί τους δεν βρίσκομαι οπωσδήποτε συχνά-αντί γι'αυτό,έχω περάσει ανούσιες στιγμές με ανούσιους ανθρώπους-όμως είναι συνέχεια σημείο αναφοράς μου. Αυτούς σκέφτομαι και ηρεμώ.Η απόρριψη απο αυτούς και μόνο αυτούς μπορεί να με πληγώσει.

Σ'αυτούς λοιπόν αυτό το μικρό σημείωμα,ένα ευχαριστώ που είναι στη ζωή μου :)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

2009-12-25T11:11:00.002+02:00

με υγεία κι ευτυχία,αυτό μόνο(μόνο?)!

Ανεμος του Νοεμβρίου

2009-11-19T09:50:00.003+02:00

".....................

α πόσα γράμματα,πόσα ποιήματα

που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου.Κι αν έχασα τη ζωή μου

την έχασα για πράγματα ασήμαντα,μια λέξη ή ένα κλειδί,

ένα χτες ή ένα αύριο

όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας

γιατί θυμάμαι.

.................................."

(Λειβαδίτης,φυσικά)

Μανταρίνι

2009-11-13T09:48:00.002+02:00

Μύρισα ένα μανταρίνι.

Και σκέφτηκα,γιατί δεν μπορούμε συνέχεια να είμαστε έτσι απλά ευτυχισμένοι,γμτ...

"ORPHAN"

2009-11-09T09:13:00.002+02:00

Είδα τελικά το Orphan που περίμενα καιρό (θυμάσαι που όταν το είχα αναφέρει δεν το ήξερες ακόμα zlatko?) και μου άρεσε πολύ-είναι μάλλον που αλλιώς το περίμενα κι αλλιώς μου βγήκε...

Ρίξτε μια ματιά http://www.imdb.com/title/tt1148204/

Βρήκα τις δυο κεντρικες ηρωιδες εντελως πειστικές,αλλά αυτή που ξεχωρίζει είναι η μικρούλα Aryana-ή έχω γίνει εγώ υπερευαίσθητη σε σχέση με τα παιδιά?

Τελοσπάντων δεν είναι η ύψιστη στιγμή του κινηματογράφου η ταινία,αλλά αφού με είχε να περιμένω με αγωνία την επόμενη σκηνή κάθε φορά,άξιζε :) καιρό είχε να γίνει αυτό.

...βρέχει,τί όμορφα που βρέχει...

2009-11-03T08:55:00.004+02:00

...κι ο κόσμος όλος τρέχει στους δρόμους βιαστικά λαλαλα λαλαλα

βρέχει! κι εγώ εδώ μετά απο απουσία 3 μηνών-μας έφαγε η δουλειά λέμεεεε

τελοσπάντων διάβαζα οτι καταργήθηκε η απόσυρση (αυτο καταργήθηκε πριν καλα καλα γίνει) και γέλασα με αυτό "'όσοι έχουν αποσύρει εως σήμερα τα αυτοκίνητά τους κλπ κλπ θα αποζημιωθούν κανονικά. Αυτοί έχουν το δικαίωμα είτε να πάρουν το ποσό των 1000 ευρώ είτε το ποσό των 500 ευρώ και δυο κάρτες απεριορίστων διαδρομών για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς"

...δεν ξέρω γιατί,γέλασα. Αντε και σ'ανώτερα :] (στυλ,παρε και δυο τενεκέδες λάδι...ακόμα δεν είσαι ευχαριστημένος? ουφ...)

ποιούς 10 θα ήθελα να συναντήσω??

2009-08-04T16:08:00.004+03:00

λοιπόν έλαβα πρόσκληση-πρόκληση απο τον διάσημο πια κούνελο και πρέπει να σκεφτώ ποιούς 10 θα ήθελα να συναντήσω...χμμμ... για να δούμε-

1.Che Guevara -χωρίς σχόλια.

2.Εκτορας - ο αγαπημένος μου ήρωας της Ιλιάδας,απίστευτος τύπος.

3.Γιώργος Σεφέρης -για όλα μα όλα

4.Ζυράννα Ζατέλη -είναι άνθρωπος,είναι αερικό? μαγική.

5.Johnny Depp -δεν τον ξεπέρασα ακόμα :)

6.Μήδεια -αν υπήρχε,θα γινόταν ωραία συζήτηση...

7.Κλεοπάτρα -τί ζωή...

8.Stephen King -ζωντανός μύθος,n'est-ce pas?

9.Jim Morrison -strange days have found us...

10.Τάσος Λειβαδίτης -"μικρά έκθαμβα τίποτα"

...όχι πολλή έμπνευση,το ομολογώ.

Τα νεύρα μου τσακάλια

2009-08-01T08:24:00.002+03:00

Μου λέει ξαφνικα χθες βράδυ ο Α.

-τα νεύρα μου τσακάλια.

-εεε....τσατάλια λέμε....διορθώνω.

-τα δικά μου είναι τσακάλια!!! μου απαντάει έντονα.

...πώς μπορώ να διαφωνήσω??

άιντε καλό μήνα!

Ψάχνοντας στο υπόγειο 1

2009-07-31T17:01:00.003+03:00

Είναι μια βαλίτσα στο υπόγειο,με μια κλειδαριά πάνω (μάλιστα πριν κανα χρόνο νόμιζα οτι είχα χάσει το κλειδί και πανικοβλήθηκα,λες κι είχα ξεχάσει τον συνδυασμό χρηματοκιβωτιου γεμάτου καλούδια,anyway) και είναι που λες γεμάτη μέχρι πάνω με ημερολόγια. Γεμάτη. Μέχρι πάνω. 20,30 ημερολόγια? κι όχι μόνο-τσάντες,φάκελοι,διάφορα κουτιά,φίσκα στις αναμνήσεις. Φωτογραφίες,γράμματα,εισητήρια,σημειώσεις. Τί άλλο? Α,ναι. Μια-δυο κασέτες (που ανάθεμα κι αν έχει πουθενά να τις ακούσεις τώρα,κι αν βρείς,ν'ακούσεις τί? το τραγούδι ενός φίλου χαμένου με τα χρόνια,τον Σεφέρη να διαβάζει Σεφέρη,μουσική άσχετη,τέτοια) και παλιά μπλοκάκια,τα εξώφυλλα των σχολικών βιβλίων της ιστορίας και των αρχαίων γραμμένων παντού (στίχοι και πάλι στίχοι και πάλι στίχοι...). Αυτά.

Αυτά ώς αντικείμενα,ώς κάτι που μπορείς να αγγίξεις. Κυρίως όμως η βαλίτσα είναι γεμάτη με "μυρωδιες",με κάτι που είναι σαν πόνος στην κοιλιά,σαν ζάλη ελαφριά. Είναι αυτο το απροσδιόριστο,ένα κύμα τεράστιο νοσταλγίας που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και μπαμ! σου δίνει μια και σε πάει πίσω,πολύ πίσω. Υπάρχει και κάτι άλλο,σαν να κοιτάς ένοχα απο κλειδαρότρυπα,σαν να ψάχνεις αλλουνού τα συναισθήματα να παραβιάσεις,σε άλλου τη ζωή να μπείς. Ποιά είναι αυτή που έγραφε τότε?

Ημερολόγιο δεν κρατάω πια,ή έστω,γράφω πολύ σπάνια,επιγραμματικά σχεδόν. Αυτό πολλές φορές με έχει κάνει να αναρωτηθώ,δε γράφω γιατί κάνω πολλά και σπουδαία και δεν έχω τον χρόνο να γράψω,ή ό,τι κάνω είναι τόσο ασήμαντο που δεν σε προκαλεί να το σημειώσεις,να το ξεχωρίσεις?

(*σχόλια του στυλ μεγάλωσες κι ωρίμασες δεν θα γίνονται δεκτά,για πολλούς λόγους :P)

Ζέστη!

2009-07-25T14:23:00.001+03:00

...και όταν λέμε ζέστη,εννοούμε ζ-έ-σ-τ-η,αυτό η καυτή αηδιαστική αίσθηση που κολλάς παντού,δεν έχεις διάθεση για πολλά πολλά, δε μπορείς να αναπνεύσεις (και ενίοτε μυρίζεις)-κι εγώ τη ζέστη δε την μπορώ ΚΑΘΟΛΟΥ

...ονειρεύομαι λοιπόν κρύο και χιόνι και σκοτάδι (πάρτε τον ήλιο λέμε,όχι άλλο ήλιο όχι άλλο ήλιο όχι άλλο ήλιο) και θέλω Βόρεια Ευρώπη και βροχή και μυρωδάτο ζεστό καφέ και και και...

...και για αυτό είμαι η αλλούτερη της παρέας :(

όταν όλοι χαίρονται με το "ευλογημένο καλοκαιράκι" (sic) και κανουν χιλιόμετρα μέσα στο αυτοκίνητο για παραλίες (που θα κάτσουν και θα κολλήσουν άμμο μπλιαχ και θα ιδρώνουν και θα δροσίζονται στη θάλασσα και μετα θα ξαναιδρώνουν) εγώ μουρμουράω...

...πυροβολήστε με!

(εντωμεταξύ,μένουν πανω κατω 2 μήνες...oh well...)